Nick Krijn gelooft in safety leadership. In een weldoordacht systeem dat de veiligheidscultuur van een organisatie waarborgt. Hij ontwerpt zulke systemen vanuit zijn kennis van de veiligheidskunde en de arbeidspsychologie. En als alles draait en geborgd is, gaat hij weer. Hij is niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken tijdens een klus. ‘Ik ben niet alleen van de droge, maar ook van de natte veiligheidskunde. Ik geef niet alleen advies, maar help ook mee om te realiseren wat moet gebeuren.’

Biografie

Nick Krijn (Kampen 1992) deed na het mbo de Academie voor Gastronomie.
Hij werd sommelier. Daarna haalde hij een aantal hbo-certificaten in de psychologie. Ondertussen begon hij op z’n zeventiende als vrijwilliger bij de brandweer, en ontwikkelde zich tot beroeps. Hij werd officier van dienst communicatie, en werd betrokken bij de Veiligheidsregio. Ondertussen gaf hij cursussen en trainingen in de veiligheid. Zijn MVK haalde hij in 2023  en zijn HVK in 2025.
In maart 2025 zwaaide hij af als officier aan Enkhuizen Nautical College. In april 2025 rondde hij de module Leidinggeven aan Veiligheid, Cultuur en Gedrag aan Nyenrode af.
Hij is een veelvreter als het gaat om kennis, zo blijkt uit alle certificaten die hij aan de muur mag hangen. Een kleine greep daaruit: asbestdeskundige, instructeur in diverse kennisgebieden, Lean Six Sigma Master Black Belt, preventiemedewerker, keurmeester valbeveiliging, verzuimmanagement, rescue diver, enzovoort.
Na de Brandweer en een tijdje bij forensische opsporing van de Politie, stapte hij over naar een specialist in ruwbouw en renovatie. ‘Voor een veiligheidskundige een grote uitdaging, omdat er qua veiligheid alles op en aan zit.’ Binnen zijn bedrijf Nautic Kampen, opgericht in 2021, doet hij diverse klussen. Hij is op dit moment Projectleider RIE bij gemeente Stichtse Vecht, KAM-coördinator bij Bron Technologie in IJsselmuiden en KAMV-adviseur bij gemeente Zwolle. Hij geeft bovendien allerhande nautische trainingen, zoals rib-trainingen, vaarbewijslessen voor speciale doelgroepen, zoals defensie en de politie, en diverse maatwerk-opleidingen voor bijvoorbeeld de HAN.
Hij maakt lange dagen, met al deze activiteiten. Ter ontspanning zeilt hij graag. En samen met een groep vrienden heeft hij Polaris opgericht, ‘een soort scoutinggroep 2.0’. Ze gaan vooral op buitenlandse kampen. Naar Hongarije, of Schotland, om maar wat te noemen. Allemaal veilig, uiteraard.

Wat trok je aan in de veiligheid?
‘Ik ontwikkelde me bij de Brandweer van vrijwilliger tot beroeps. Dat was geen bewuste keuze. Op de een of andere manier kan ik goed tegen situaties die anderen niet zo prettig vinden. Je komt als hulpverlener vaak pas in beeld als het al fout gelopen is. Als je incidentenonderzoek doet, of noodhulp komt verlenen. Ik bedacht ergens onderweg dat het ook wel lekker is als ik invloed kan uitoefenen vóórdat een ongeval of incident plaatsvindt.
Dat heeft mijn vlam voor het veiligheidskundige vak aangewakkerd.
Ik ben vooral geïnteresseerd in klussen die gaan over safety leadership bij organisaties die echt iets willen oplossen. Ik probeer organisaties en mensen op weg te helpen als het gaat om veiligheid en veiligheidscultuur. Veiligheidskunde kun je alleen maar goed doen als je door alle lagen van een organisatie heenloopt. Dus op bestuursniveau adviseren, maar ook samen met de jongens en meisjes kijken waar issues zitten, en hoe we die samen kunnen oplossen. Veiligheidskunde is niet: op kantoor zitten en KPI’s wegwerken. Dat moet natuurlijk ook, maar niet alléén. Het is de droge én de natte exercitie. Ik help bedrijven met het totaalplaatje, met de continuïteit. Als je systemen uitvallen, wat kun je dan nog? Heb je de basis op orde? Je kunt alles wat gebeurt altijd als kans benutten.’

RI&E’s, daar ben jij niet zo van, zeg je.
‘Nee. Een RI&E is een checklist, een middel. Er staan soms 180 punten in, maar over de basis zegt het niks. Ja, je bent compliant als je een RI&E hebt, maar als je verantwoordelijk bent voor de veiligheid in een bedrijf, moet je alles al dichtfietsen vóór er een RI&E is. Structureer eerst de basis. Het gaat niet om de vinkjes, organisaties moeten veiligheid doorleven. Ga aan de slag met beleid, implementatie en uitvoering. Met een RI&E ben je dan zo klaar. Zelf maak ik daar een sport van. Hoe minder je in de RIE kunt terugzien, hoe beter jij je werkt hebt gedaan als veiligheidskundige.’

Jouw bedrijf heet Nautic Kampen. Hoe nautic zijn je veiligheidsklussen?
‘Ik zeil graag. Daar ben ik een beetje ingerommeld. Een vriend van mij heeft een groot zeilschip gekocht, waarmee hij vaart tussen Schotland, Groenland en Noorwegen. Tijdens het covid-jaar ben ik meegegaan als crew voor een oversteek. Ik ben besmet geraakt met het zeilvirus en een paar weken per jaar vaar ik mee. Toen ik mijn bedrijf oprichtte, lag de naam voor de hand. Ondertussen heb ik ook de zeevaartschool gedaan, een gecomprimeerde opleiding van een heel dikke winter lang. Ik denk dat het de zwaarste opleiding is die ik gedaan heb. Niet zozeer qua inhoud, maar qua intensiteit. Ik mag nu met zeilschepen en coasters varen, tot 500 GT.
Ik heb zelf veel nautische trainingen gedaan, ik verdiep me graag in onderwerpen. Als ik de kennis eenmaal heb, draag ik dat wat ik weet weer over in trainingen die ik geef.’

Het lijkt erop dat jij alles wat je aanpakt doorleeft tot de max.
‘Ja, maar alleen als ik ergens van overtuigd ben. Als dat niet zo is, begin ik er niet eens aan. Ik ben missiegedreven. Klussen die alleen over geld gaan, doe ik niet. Ik raak geïnteresseerd als ze gaan over veiligheid vergroten. Over managers omturnen tot veiligheidsleiders. Daar ben ik graag mee bezig.
Wat me helpt in mijn werk, is dat ik anders durf te kijken dan anderen, en ik durf confronterend te werken. Wat dat betreft ben ik een beetje een hofnar. Ik kijk rond, er valt me van alles op en ik deel wat ik zie. Een veiligheidshofnar, ja, zo zou je dat wel kunnen noemen. Ik zie dat ook echt als mijn werk. Als je bang bent voor confrontatie, moet je dit werk niet doen. Ik vind een goed gesprek belangrijk, maar ik hóéf niet persé aardig gevonden te worden. Het gaat mij erom dat we lekker kunnen werken met elkaar. Waarbij werk geen taak is, maar een prettige bezigheid. Op een plek waar we het ook goed hebben, waar mensen autonomie ervaren en werkgeluk. Als ik bij een opdrachtgever 38 mails krijg over één sticker waarop staat dat je ergens niet mag komen, en talloze mensen zijn erin ge-cc’d, dan vraag ik me toch af wat we aan het doen zijn. Dat is in elk geval geen safety leadership.’

 Je bent begonnen op de hotelschool. Vanwaar dan toch de veiligheid?
‘Dat was geen logische transitie. Maar het helpt wel, om iets te weten van de wereld van gastheerschap. Je leert op die opleiding heel goed hoe je met mensen uit verschillende lagen van de samenleving om kunt gaan. Mensenkennis doe je in de horeca vrij snel op. Als master sommelier kan ik bovendien goede wijntjes adviseren, maar daar heb ik in de veiligheidskunde niet zoveel aan. Ik zou zeggen: kies iets wat je lekker vindt. Zelf ga ik graag voor oude klassiekers, of voor port of whisky. Dat laatste sinds ik in Schotland kom.’

Jij bent van alle markten thuis als het om veiligheid gaat. Heb je al die petten tegelijk op?
‘Ja, alles heeft invloed op elkaar. Als ik als veiligheidskundige werk, schakel ik niet mijn kennis van de psychologie uit. Als ik aan het zeilen ben met dertig gasten, moet het toch veilig zijn, en moeten we medisch op van alles voorbereid zijn. Ik ben niet het beste jongetje van de klas. Maar ik denk overal over na en probeer kennis dan zo praktisch mogelijk toe te passen. Dus aan boord hebben we een kit met tachtig medicijnen. We weten wat we moeten doen om een patiënt te stabiliseren, kunnen waardes meten en daarna maken we radiocontact.
Kortom, niet lullen maar poetsen!’

Welke impact wil jij hebben op mensen die je beroepsmatig tegenkomt?
‘Mensen moeten op mij kunnen vertrouwen. Ik weet waar het over gaat, snap de materie en breng rust. En als ik bepaalde materie nog niet genoeg begrijp, ga ik me daarin verdiepen. Zo kan ik duiding geven aan het werk, en ook duidelijk maken wat ik kom doen. Ik wil ervoor zorgen dat we fijn kunnen werken en gezond weer thuiskomen, ook op de lange termijn. Ik doe er mijn best voor mensen ruimte te laten ervaren. Ik geloof niet in een topdown-model als het om veiligheid gaat; het gaat om bottum-up. Wat doen we goed, waar zitten de blind spots? Als mensen niet de vrijheid voelen om punten ter verbetering aan te dragen, en het vervolgens niet geborgd wordt door een veiligheidssysteem, trainingen en door verantwoordelijke leiders, wordt het niks met safety leadership. Dat is waar ik voor kom en dat is de impact die ik wil maken.’

Wat moeten leiders doen en wat moeten ze laten als het om veiligheid gaat?
‘Ze moeten vooral niet in hun eigen mening geloven, en biased werken. En niet roepen: “Mijn deur staat altijd open”, want dat is onzin. Schuif liever bij de koffietafel en borrels aan, en ga gesprekken aan met mensen. Stuur niet alleen op cijfers. Want dat betekent dat je aan de voorkant je werk niet goed gedaan hebt. Wat ze vooral wel moeten doen, is hun mond houden, observeren en leren, door de organisatie lopen en cultuur proeven. Wat hebben mensen echt nodig om veilig en gezond te werken? Dat is geen fietsplan, en ook geen fruitschaal. Misschien heeft een jonge medewerker wel budgetcoaching nodig om mentaal gezond te blijven. Ik ken leidinggevenden die geen functioneringsgesprekken houden, maar hun medewerkers één voor één mee uit eten te nemen. Om echt in gesprek te gaan over het werk en het leven en de balans daartussen.’

Welke capaciteiten heeft een veiligheidskundige nodig?
‘Je moet wetgeving goed snappen, en dat kunnen vertalen naar de praktijk. Een veiligheidskundige geeft gevraagd en ongevraagd advies, en zorgt dat er een goede samenwerking ontstaat tussen bestuur en werkvloer. Daarbij zorg je dat je onafhankelijk bent en blijft.
Zelf heb ik het meest gehad aan mijn koersvastheid. Dat zorgt ervoor dat je mandaat krijgt en niet zomaar een rol invult. Natuurlijk moet je, als je een koers bepaald hebt, onderweg zeil bijzetten of trimmen. Maar laat je niet leiden door allerlei meningen. Vraag altijd naar het waarom als een bedrijf iets wil. Waarom wil je een systeem? Wat is het doel?’

Welke aanbevelingen heb je voor vakgenoten?
‘Ik raad iedereen aan zich te verdiepen in psychologie of antropologie. Je hoeft geen A&O’er te worden, maar je moet contexten begrijpen. Levenservaring helpt hier ook bij, dus word gezond ouder!’

Wat is eigenlijk je stokpaard, Nick?
‘Breng de basis op orde. Maak wetgeving praktisch toepasbaar. Luister naar de medewerkers. Doe zelf wat je goed kunt en zorg voor specialisten die hún ding goed kunnen. Moet er iets gebeuren waarvoor je zelf de expertise niet hebt? Huur iemand in, ga niet zelf rommelen.’