Куда, Путин? (Waarheen, Poetin?)

Flip volgt de radiocommunicatie van het Russische leger, geholpen door zijn nichtje Aleksandra, via een oude SSB-kortegolfontvanger en een Oekraïense streamingsdienst die een satellietsysteem gehackt heeft. Aleks beheerst de taal, Flip heeft de tijd en meent dat er waardevolle informatie (‘intel’) schuilt in wat er zoal uitlekt. Een veelzeggende transcriptie van een gespreksfragment uit het simplex-radioverkeer dat Flip op zijn zolderkamer uittypte.

Oleg: Hey Igor, hier Oleg. Ben je er nog?
Igor: Gelukkig nog wel, Oleg. Goed je weer te horen, want het was akelig stil op de boordradio. Ik dacht al dat-ie nu helemáál stuk was.
Waar zitten jullie? Waar ben je mee bezig?
Denken aan de billen van Natascha natuurlijk, wat anders? Waar we zijn weet ik niet. Ergens bij Piskivka moesten we eraf. Instructie van onze eigen commandant. Die hangt aan zijn periscoop, maar hij ziet weinig door de rook. We hebben wind mee, helaas.
Die van Olga zijn beter. Lekke band?
Ja hoor, met een T-90 tank. Die van Olga hangen me te laag. Krijg ik het van in mijn rug.
Wat zegt je navigatie?
Die heeft daar geen verstand van. En hij doet ’t niet meer. Beetje jammer, want de T-90 is verder wel OK, al wordt het nooit een T-14. En als je niet komt waar je moet wezen heb je er sowieso niks aan, maar dat geldt ook voor mijn flippers en mijn duikbril. Google Maps mag niet van de baas. Onze telefoons moesten we voor vertrek sowieso inleveren, mét Natascha’s billen dus. Dubbel toedeledoki, denk ik. Lev, onze boordschutter, heeft net de kaart gebruikt om de scherven van zijn bril in te verpakken. Gaat-ie plakken als we straks weer in de file staan. Tot die tijd ligt hij ergens tussen de granaten te pitten, want zonder bril wordt dat niks met het boordkanon.
Hoe komt die bril kapot dan?
Verkeersdrempeltje bij het tankstation in Piskivka met zeventig genomen. Kan ook een auto geweest zijn, want ik zag het alleen op de monitor. Gelukkig had Lev z’n tankhelm wél op, haha. Maar tanken konden we niet meer, want de collega vóór ons had per ongeluk de pomp aangetikt. En toen wij nog een keer. Is weinig van over. Alleen de gaspomp spoot nog wat, maar dat is nou net het enige wat de T-90 niet lust. Hebben jullie nog diesel trouwens?
Nee. Net tweehonderd liter, dus daar haal je Kiev niet mee.
Rijden jullie ook op eigen kracht dan? Ik dacht dat we allemaal op de Ural diepladers moesten?
Nee, die hebben ze nodig voor alles wat stukgaat. Als de Ural zelf niet stukgaat, want dan wordt het een sleepfeest.
Nou, stuk was onze T-90 al voordat we vertrokken. Daarom stond hij ook op de dieplader. Hij liep op elf cilinders en hing een beetje ruim in de rupsen. Infraroodzicht kapot en we krijgen de luiken alleen met een hamer dicht. Zag er op de trailer evengoed best indrukwekkend uit.
Heb je niet opgelet bij de briefing? Kleine storingen verhelpen we onderweg zelf, met gebruikmaking van alle beschikbare middelen. Er ligt genoeg voor oud vuil naast de weg. Ik probeer nog wat bruikbare accu’s te scoren en een andere boordradio, want deze heeft alleen nog kanaal 47 en het noodkanaal. Maar bijna alles wat we vinden is uitgebrand of al gestript. Heb jij toevallig een paar koppakkingen bij je? We moeten nu om de vijf kilometer koelvloeistof bijvullen. Die is trouwens ook op, want we hadden alleen een veldreparatiesetje mee van een Dnepr MT-11. Luchtgekoeld. Maar wel voldoende bandenplak en reservespaken, haha. Sovjetkwaliteit.
Goed zo! Ik heb hier toevallig een koppakking voor je T-90, want ik ga zelf tóch niet sleutelen. Ruilen voor de spaken? Die hebben we bij onze vredesmissie toch niet nodig, en het is roofgoed, want na een paar wilde bochten met zo’n zijspancombi is de helft gebroken. Ik heb nog geen motorfiets gezien hier. Nou, eentje, maar die stond in een Lada geparkeerd. Mijn neef Boris zit in de legerdumphandel, maar zijn inkoopkanalen zijn opgedroogd. Hij verkoopt nu zijn spullen terug aan het leger. Gouden handel, de laatste tijd. Hij spaart voor een paspoort, maar ik denk dat hij te laat is.
Zeg Oleg, kanaal 47 is niet gescrambeld hoor. Spetsnaz luistert mee. En het is een speciale operatie, geen vredesmissie.
Kák. Gelukkig maakte ik maar een grapje over Boris. En volgens Lev én de commandant is het wel degelijk een vredesmissie.
Over naar 65 code blauw? Voor de zekerheid?
Neehee, is stuk, kaputski, weet je nog? Zoals bijna alles om ons heen is het naar de ratsmodee.
Nou, dan maken we maar even geen grapjes meer tot je een nieuwe boordradio hebt.
Worden we onderweg trouwens niet bijgetankt?
De Ural 4320’s wel, net als al die andere rommel op banden, maar tanks die twee-op-een lopen niet. Daar valt niet tegenop te tanken. Wij tanken sinds gisteren gewoon bij de pomp, met Poetins creditcard. Laatst ook de wasstraat afgerekend, met flinke fooi, want hij is niet helemaal heel gebleven. De T-90 paste niet tussen de borstels en we schoten er ook per ongeluk een brisantgranaat doorheen. Jammer, want die moesten we eigenlijk bewaren voor in Kiev.
Shitzooi, vooral als je achter je kijkt. Gelukkig hebben we geen spiegels, alleen een camera. Maar die ziet ook al niks van de rook.
Nou, alles volgens plan zo te horen. Houd de moed er maar in, al ben je verdwaald.
Zeg! Dat je niet weet waar je heen gaat wil nog niet zeggen dat je verdwaald bent.
Toe maar; filosofisch. Oespenski? Of Poetin zelf?
Winnie de Pooh, geloof ik. Maar we zijn weer bij een tankstation, dus ik moet eruit. Bij de Lukoil hebben ze gratis sleutelhangers. Bij de Gazprom in Piskivka hoef je niet meer langs te gaan, want daar zijn wíj net al geweest. Later!