Opgeruimd staat netjes, over avocadoleed en de NEN 3140
Mijn quarantaine begon gisteren en duurde maar liefst twee uur en dertien minuten. Want ‘in quarantaine gaan doe je maar in je eigen tijd’, meldde Scheurwater per telefoon. ‘Je heb toch niks? Dan is dit gewoon vakantie, en die heb je niet eens aangevraagd!’ Of ik mij ‘met mijn luie reet’ direct in mijn auto wilde begeven want er was werk aan de winkel, zo kreeg ik te horen. ‘VCA, of zoiets. De wereld mag dan wel gek geworden zijn, wij van Scheurwater en Gortworst nemen daar niet het voortouw in!’ Als Scheurwater voor de vuist weg spreekt dan zijn de bedoelingen doorgaans duidelijk. Bij de kersttoespraak zal hij zijn keerzijde etaleren, maar gelukkig duurt dat nog een week.
Op het werk aangekomen blijkt Diesel-Tinus, die als preventiemedewerker mijn taken had moeten waarnemen, afgevoerd naar het ziekenhuis. Op mijn bureau vind ik een memo van hem, dat ik avocadoletsel in onze RI&E en in de bhv-instructies moet opnemen. Dat heeft hij vast niet geschreven na zich eerst met een vuil knipmes in de palm van zijn linkerhand te hebben gestoken, dus zijn tripje naar de coronabroedstoof moet een andere reden hebben. Stoppen met roken kan op onze leeftijd heel gevaarlijk zijn. Ik ben benieuwd wie er met een mes verkeerdom in zijn hand rondloopt.
Avocadoletsel. Je bedenkt het niet. Ik kan me er bij Ons Bedrijf maar één voorstellen die zich blootstelt aan avocadorisico’s en dat is Marije van de OR. Bets (van de kantine) heeft alleen aantoonbaar ongezonde transvetten en kant en klaar geëxtrudeerde en verpakte levensmiddelen in de aanbieding. In haar vitrines zijn verse vruchtgroenten zoals de avocado niet welkom, maar ik meen te kunnen stellen dat overwegingen met betrekking tot arbeidsveiligheid en gezondheid geen rol spelen. Met al dat thuiswerken weet je maar nooit of je de bederfelijke waar nog op tijd kwijtraakt, nietwaar? En je kunt niet elke vrijdag stunten met feestelijk gevulde fantasiesoep om zo van de verzeepte avocado’s af te komen. Ook morgen verwacht ik weer geen rijen voor haar vrijdagse frituurfrivoliteiten.
Op de deur van mijn slaaphok nog een paar memo’s. Je kunt hier geen halve dag weg zonder dat het werk zich ophoopt. Over het NEN-keurmerk voor mondkapjes (shit, mondkapje…) voor publiek gebruik, waar een van de bhv’ers een toolbox over wil, en naast een verflenste kleine kots uit de eerste golf nog een herinnering om alleen biologisch afbreekbare plastic bekers te gebruiken. Fijn, iemand die zich met wezenlijke zaken bezighoudt. In mijn postvakje vind ik een enquête van de OR over mogelijke alternatieven voor de jaarlijkse bosdagen. Of ik even mee wil denken, maar wel in meerkeuze, dus zonder mogelijkheden om écht zinvolle alternatieven aan te reiken. Zoals daar zijn het bezoeken van eenzame medemensen, gehuld in een van de chemicaliënpakken die we na vijf jaar op de plank bij Balie-Bertus tóch niet meer mogen gebruiken. Of het nemen van een snipperdag, het opruimen van het fietsenhok of een rituele verbranding van checklisten en enquêteformulieren. Geen virus dat mijn vreugdevuur gaat overleven.
Elfduizendtweehonderdveertien besmettingen in één dag. Mag het een onsje meer zijn? Fijn dat het zovelen tóch nog gelukt is om de mazen in de intelligente richtlijnen succesvol uit te nutten voor het ophalen van het virus. Want die richtlijnen zijn geweldig nuttig voor al die anderen. Wij moesten daarentegen dringend een verlengsnoer halen voor het verlichte rendier in onze voortuin. En naar de bibliotheek om de ontheffing voor de mondkapjesplicht uit te printen. En even een pakketje ophalen bij het depot, want we hebben de bezorger al twee keer gemist. Tja, ik was nét even naar de kapper en de chiropractor, nu het nog kan. Het gaat tenslotte om essentiële diensten en producten. Als die kriebelhoest aanhoudt, moet ik toch even langs de teststraat, meteen even door de wasstraat en tanken, want misschien moet ik nog weg. Mag ik er even bij? U staat hinderlijk in mijn file.
Nee, het is maar goed dat alles in lockdown gaat. Dacht ik. Onze huiskeurmeester werkt gewoon volgens schema door. Ons keuringsabonnement zit in zijn allesontzorgende software, en die laat niet met zich sollen. Zo blijkt uit het laatste zelfklevende memo dat ik aantref na mijn vakantie van twee uur en dertien minuten. Normaliter meldt de stofjas van de technische handelsonderneming zich keurig met zijn tablet aan de deur van mijn kantoor, nu is hij doorgestiefeld naar Balie Bertus. Ik erachteraan. Balie-Bertus praat me bij.
Ik: ‘Wat? Heeft hij die flex met die rabbige stekker weggegooid? Maar je kunt er toch even een andere stekker aan schroeven?’
Bertus: ‘Nee, dát mocht hij niet. Een compleet netsnoer kon eventueel wel, maar die slijpmachine was al minstens een jaar oud. Zei hij.’
Ik: ‘Waar zit die stofjas?’
Aangekomen bij de stofjas:
Stofjas: ‘Héé, de veiligheidsbobo zelluf? Ik was al bij je hok maar je was er weer es niet. Maar ja, sommige mense zijn altijd druk. Voor je over die ouwe flex gaat zeuren; met een beetje snoer ben je zó vijftien pegulanten achteruit en dan heb ik hem er nog niet eens aan gezet. Moet ik ook nog van die superspeciale torx-bitjes hebben met een gaatje om dat ding open te slopen. Lange, want die boutjes zitten onderin een stervensdiep gat en daar ken je met je magnetische bithouder niet in. En een mens ken niet alles in ze koffer hebben voor al jouw exotische merken. Met alleen een nieuwe stekker zou het snoer nog maar vier meter vijftig zijn en dat moet vijf zijn, voor de CE: kijk maar in de NEN 3140-cursusmap. Bij eentje was het handvat ook al zoek en incomplete machines kan ik al helemáál niet goedkeuren. Eh… ik bedenk het niet zelf hè?’
Ik: ‘En onze Festo’s?’
Stofjas: ‘Gebruikt voor asbest, begreep ik. Dan zit je hepa-filter wel vol. De stofzak ook, dus dan wordt het bij elkaar een kostbare zaak. En ik ben zuinig, ook op m’n gezondheid. Dus die heb ik maar achter de Hilti’s aan gekieperd.’
Ik: ‘Wat was dáármee loos?’
Stofjas: ‘Nou, ik had er een paar aan me PAT gehangen en die riep dat de isolatieweerstand te laag was. Misschien moet je ze maar niet in die vochtige bestelwagens van je leggen. En die twee uit het magazijn waren wel goed, maar ze zongen de pot uit.’
Ik: ‘Van plezier dan toch?’
Stofjas: ‘Nee makker, van ellende. De hoofdlagers van de boorspindel.’
Ik: ‘Even smeren dan?’
Stofjas: ‘Had je gedacht: die lagers zijn stofdicht en voor het leven ingevet.’
Ik: ‘Voor een héél kort leven dan.’
Stofjas: ‘Ja, luister es; regels zijn regels en zingende lagers vallen onder hoorbare slijtage, net als bij de apk. Als je daar moeite mee hebt dan ga je gewoon fietsen.’
Ik: ‘Dat doe ik al. Alleen zie ik mijn fiets nergens.’
Stofjas: ‘Dat oude elektrische geval?’
Ik: ‘Nou, oud…’
Stofjas: ‘Dat ding stond vanmorgen al bij de container en hij ligt nu onder de Festo’s en de Hilti’s. Afgekeurd. Kost je niks extra; want ik was tóch bezig… Affijn; míjn dag zit erop. Je ziet ‘t factuurtje wel.’
Ik: ‘Volgens mijn zijn we voordeliger uit als we niks keuren en alles preventief wegflikkeren.’
Stofjas: ‘Als dat zou kunnen: ‘t zou mij een hoop gezeik schelen. Ga jij elk jaar lekker naar de Hornbach; hebben ze álle kleuren en je baas hoeft nooit meer over je kerstpakketten na te denken. Júllie willen VCA, niet
ik… Nou, fijn uiteinde en tot volgend jaar. Kijk effe uit me je knal-erte, maar dat weet je nog wel hè? Ajuus!’
Op het werk aangekomen blijkt Diesel-Tinus, die als preventiemedewerker mijn taken had moeten waarnemen, afgevoerd naar het ziekenhuis. Op mijn bureau vind ik een memo van hem, dat ik avocadoletsel in onze RI&E en in de bhv-instructies moet opnemen. Dat heeft hij vast niet geschreven na zich eerst met een vuil knipmes in de palm van zijn linkerhand te hebben gestoken, dus zijn tripje naar de coronabroedstoof moet een andere reden hebben. Stoppen met roken kan op onze leeftijd heel gevaarlijk zijn. Ik ben benieuwd wie er met een mes verkeerdom in zijn hand rondloopt.
Avocadoletsel. Je bedenkt het niet. Ik kan me er bij Ons Bedrijf maar één voorstellen die zich blootstelt aan avocadorisico’s en dat is Marije van de OR. Bets (van de kantine) heeft alleen aantoonbaar ongezonde transvetten en kant en klaar geëxtrudeerde en verpakte levensmiddelen in de aanbieding. In haar vitrines zijn verse vruchtgroenten zoals de avocado niet welkom, maar ik meen te kunnen stellen dat overwegingen met betrekking tot arbeidsveiligheid en gezondheid geen rol spelen. Met al dat thuiswerken weet je maar nooit of je de bederfelijke waar nog op tijd kwijtraakt, nietwaar? En je kunt niet elke vrijdag stunten met feestelijk gevulde fantasiesoep om zo van de verzeepte avocado’s af te komen. Ook morgen verwacht ik weer geen rijen voor haar vrijdagse frituurfrivoliteiten. Op de deur van mijn slaaphok nog een paar memo’s. Je kunt hier geen halve dag weg zonder dat het werk zich ophoopt. Over het NEN-keurmerk voor mondkapjes (shit, mondkapje…) voor publiek gebruik, waar een van de bhv’ers een toolbox over wil, en naast een verflenste kleine kots uit de eerste golf nog een herinnering om alleen biologisch afbreekbare plastic bekers te gebruiken. Fijn, iemand die zich met wezenlijke zaken bezighoudt. In mijn postvakje vind ik een enquête van de OR over mogelijke alternatieven voor de jaarlijkse bosdagen. Of ik even mee wil denken, maar wel in meerkeuze, dus zonder mogelijkheden om écht zinvolle alternatieven aan te reiken. Zoals daar zijn het bezoeken van eenzame medemensen, gehuld in een van de chemicaliënpakken die we na vijf jaar op de plank bij Balie-Bertus tóch niet meer mogen gebruiken. Of het nemen van een snipperdag, het opruimen van het fietsenhok of een rituele verbranding van checklisten en enquêteformulieren. Geen virus dat mijn vreugdevuur gaat overleven.
Elfduizendtweehonderdveertien besmettingen in één dag. Mag het een onsje meer zijn? Fijn dat het zovelen tóch nog gelukt is om de mazen in de intelligente richtlijnen succesvol uit te nutten voor het ophalen van het virus. Want die richtlijnen zijn geweldig nuttig voor al die anderen. Wij moesten daarentegen dringend een verlengsnoer halen voor het verlichte rendier in onze voortuin. En naar de bibliotheek om de ontheffing voor de mondkapjesplicht uit te printen. En even een pakketje ophalen bij het depot, want we hebben de bezorger al twee keer gemist. Tja, ik was nét even naar de kapper en de chiropractor, nu het nog kan. Het gaat tenslotte om essentiële diensten en producten. Als die kriebelhoest aanhoudt, moet ik toch even langs de teststraat, meteen even door de wasstraat en tanken, want misschien moet ik nog weg. Mag ik er even bij? U staat hinderlijk in mijn file. Nee, het is maar goed dat alles in lockdown gaat. Dacht ik. Onze huiskeurmeester werkt gewoon volgens schema door. Ons keuringsabonnement zit in zijn allesontzorgende software, en die laat niet met zich sollen. Zo blijkt uit het laatste zelfklevende memo dat ik aantref na mijn vakantie van twee uur en dertien minuten. Normaliter meldt de stofjas van de technische handelsonderneming zich keurig met zijn tablet aan de deur van mijn kantoor, nu is hij doorgestiefeld naar Balie Bertus. Ik erachteraan. Balie-Bertus praat me bij.
Ik: ‘Wat? Heeft hij die flex met die rabbige stekker weggegooid? Maar je kunt er toch even een andere stekker aan schroeven?’
Bertus: ‘Nee, dát mocht hij niet. Een compleet netsnoer kon eventueel wel, maar die slijpmachine was al minstens een jaar oud. Zei hij.’
Ik: ‘Waar zit die stofjas?’
Aangekomen bij de stofjas:
Stofjas: ‘Héé, de veiligheidsbobo zelluf? Ik was al bij je hok maar je was er weer es niet. Maar ja, sommige mense zijn altijd druk. Voor je over die ouwe flex gaat zeuren; met een beetje snoer ben je zó vijftien pegulanten achteruit en dan heb ik hem er nog niet eens aan gezet. Moet ik ook nog van die superspeciale torx-bitjes hebben met een gaatje om dat ding open te slopen. Lange, want die boutjes zitten onderin een stervensdiep gat en daar ken je met je magnetische bithouder niet in. En een mens ken niet alles in ze koffer hebben voor al jouw exotische merken. Met alleen een nieuwe stekker zou het snoer nog maar vier meter vijftig zijn en dat moet vijf zijn, voor de CE: kijk maar in de NEN 3140-cursusmap. Bij eentje was het handvat ook al zoek en incomplete machines kan ik al helemáál niet goedkeuren. Eh… ik bedenk het niet zelf hè?’
Ik: ‘En onze Festo’s?’
Stofjas: ‘Gebruikt voor asbest, begreep ik. Dan zit je hepa-filter wel vol. De stofzak ook, dus dan wordt het bij elkaar een kostbare zaak. En ik ben zuinig, ook op m’n gezondheid. Dus die heb ik maar achter de Hilti’s aan gekieperd.’
Ik: ‘Wat was dáármee loos?’
Stofjas: ‘Nou, ik had er een paar aan me PAT gehangen en die riep dat de isolatieweerstand te laag was. Misschien moet je ze maar niet in die vochtige bestelwagens van je leggen. En die twee uit het magazijn waren wel goed, maar ze zongen de pot uit.’
Ik: ‘Van plezier dan toch?’
Stofjas: ‘Nee makker, van ellende. De hoofdlagers van de boorspindel.’
Ik: ‘Even smeren dan?’
Stofjas: ‘Had je gedacht: die lagers zijn stofdicht en voor het leven ingevet.’
Ik: ‘Voor een héél kort leven dan.’
Stofjas: ‘Ja, luister es; regels zijn regels en zingende lagers vallen onder hoorbare slijtage, net als bij de apk. Als je daar moeite mee hebt dan ga je gewoon fietsen.’
Ik: ‘Dat doe ik al. Alleen zie ik mijn fiets nergens.’
Stofjas: ‘Dat oude elektrische geval?’
Ik: ‘Nou, oud…’
Stofjas: ‘Dat ding stond vanmorgen al bij de container en hij ligt nu onder de Festo’s en de Hilti’s. Afgekeurd. Kost je niks extra; want ik was tóch bezig… Affijn; míjn dag zit erop. Je ziet ‘t factuurtje wel.’
Ik: ‘Volgens mijn zijn we voordeliger uit als we niks keuren en alles preventief wegflikkeren.’
Stofjas: ‘Als dat zou kunnen: ‘t zou mij een hoop gezeik schelen. Ga jij elk jaar lekker naar de Hornbach; hebben ze álle kleuren en je baas hoeft nooit meer over je kerstpakketten na te denken. Júllie willen VCA, niet
ik… Nou, fijn uiteinde en tot volgend jaar. Kijk effe uit me je knal-erte, maar dat weet je nog wel hè? Ajuus!’
