Column: Roestvast staal en rotsvast vertrouwen
Nog steeds denk ik terug aan hoe mooi het leven kan zijn als je ‘s ochtend van je fiets naar je frisgeladen heftruckje kuiert en ’s avonds via het koffietoestel naar je fiets en je zorgeloze thuissituatie. Het deed me werkelijk deugd om weer eens wat écht werk te verzetten, al was dat in mijn geval voornamelijk het per elektroheftruck verplaatsen van plaatijzer en profiel naar de lasserij, om vervolgens halffabricaten van bedenkelijk allooi en betrekkelijk nut over te brengen naar óf de spuiterij óf de poedercoatstraat; afhankelijk van de gewenste afwerking. Het betrekkelijk nut van dat alles was misschien wat het zo mooi maakte, want álles heeft op de een of andere manier nut, zelfs het rondjes rijden met een elektroheftruckje tegen een uurloon dat niets voorstelt in vergelijking met de door mijn gezapige tempo vermeden schade.
Ook onze producten in roestvast staal werden door mij vervoerd; héél voorzichtig opgepakt met de ijzeren hoorntjes van mijn strijdros, als waren het de billen van Lonneke (maar deze gedachte heb ik krachtig onderdrukt). Voorwaar: billen op mijn blinkende vorken is net zo’n slecht idee als rvs neervleien op staal, maar om andere redenen: het laatste heeft a). sterk de neiging tot wegglijden en b). het gaat er nog van roesten ook. Dat heeft slechts met veiligheid te maken als wij er producten van figulieren die absolúút niet mogen roesten, zoals daar zijn bevestigingsmaterialen voor luidsprekers in zwembaden, medische implantaten of werkbladen in verplicht smetvrije ruimten. Zoals bij de lijkschouwer of bij Gortworst thuis. Zoek de verschillen.
Maar dat maakt allemaal niets uit, zegt de chef werkplaats Dikke Berend (hij zei ‘geen reet’, maar ik dacht het eens beschaafd op te schrijven). Roestend rvs is namelijk sowieso niet te voorkomen als je er geen aparte werkplaats voor inricht en gereedschappen streng gescheiden houdt. In onze gecombineerde universele las- en slijpwerkplaats vliegen alle metaalspaanders van links naar rechts achter de corona-aerosolen aan, in de vlucht ondersteund door wild weggeworpen gereedschappen en ongecoördineerd bewegende stagiaires. Die zijn tegenwoordig zó hyper dat het bijna zou lonen om ze op alle scharnierpunten te voorzien van knijpkatten, zodat hun beweeg tenminste nog iets oplevert. Jaja, een mens wordt creatief op de heftruck.
Bij Scheurwater en Gortworst is roestvast staal dus allesbehalve roestvrij. Dat geldt zelfs voor het aanrecht in onze kitchenette, waar dierenvriendin Marije van de OR onze zeikstraal van een kater, Rufus the Beast, van blikvoer voorziet. Dat zit vol met niet te verwijderen roestsmetten. Zij plaatst namelijk elk conservenblik grondig gespoeld op het aanrecht, om pas aan het eind van de week de hele verzameling in haar ecofietstassen van lamahaar en pure natuurasbest te transporteren naar haar eco-recyclingbak thuis.
En dat terwijl de firma Scheurwater en Gortworst tónnen oudijzer per container afvoert. Met de huidige oudijzerprijzen is de frikandellenpot er te klein voor geworden. Van gekkigheid weten we niet wat we nú weer van de contanten-zonder-bon moeten aanschaffen. Zelfs Dikke Berend en Diesel-Tinus zijn uiteindelijk te verzadigen met A-merkfrikadellen. In de lasserij staat een superdeluxe frituur, uiteraard gewoon in de werkplaats, want daar zit onze arbo-gekeurde lasrookafzuiging die met wat frikandellenwalm geen enkele moeite heeft. De plaatsing van de frituur is zodanig dat er twee afzuigtrechters tegelijk boven de bruisende bak gezwenkt kunnen worden. Op max zuigkracht is het afkloppen van de korf op de rand ronduit riskant; van verscheidene frikadellen is nooit meer iets teruggevonden. Ik heb gewaarschuwd voor brand, maar vanaf de heftruck werd mijn stem niet gehoord (behalve als ik met gevulde koeken rondreed). Toch voelde ik me niet de roepende in de woestijn die ik in mijn veiligheidsrol wél ben. Ik was gewoon de vervangende heftruckjodelaar die niets had in te brengen behalve zijn vorken. Iemand die zijn spuitje had gemist.
Vorige week heeft Dikke Berend naast de frituur een semi-automatische espressomachine geplaatst. Een Nuova Salmonelli (of zoiets) met een hele hoop hendels en kranen. Kost een kleine tien mille naar het schijnt, maar dan héb je ook wat. Er moest wat extra afvalmetaal de frikadellenpot in, maar het afkeuren van koker en plaat gaat vlot genoeg, vooral met een hamer in je hand. En wij hebben lassers die zelfs slapen met hun hamer in hun hand. Om hun wekker uit te zetten, denk ik.
Diezelfde lassers hebben tussen het koffielurken door al een deken van slijpstof over de Nuova Salmonelli weten te leggen: de universele Scheurwater en Gortworst-crisisuitstraling. En ik moet zeggen: het gepolijste rvs dat er de eerste dagen nog erg poenig uitzag is nu al een en al vliegroest. Nog even en er zitten decoratieve deuken in en steampunk-klinknagels. In de finale fase, vlak voordat het toestel verdwijnt in de frikadellenbak waaruit het is ontsproten, zullen er oude gereedschappen en defecte machineonderdelen aan vast worden gelast. Liefst ook nog herkenbare stukken van de elektrische fiets van Marije, een kentekenplaat van Scheurwaters Tesla of de gebitsprothese van Diesel-Tinus.
Dat je aluminium of titanium niet aan een rvs koffiemachine kunt lassen is voor onze lasserij geen bezwaar maar juist een aanmoediging. Een kwartier nadat je zegt dat dat niet kan, zit het onwrikbaar vast. Als je daarentegen zegt dat iets geen enkel probleem kan zijn, dan bedenken ze problemen waar de meest creatieve geest nooit op zou komen. Zodoende zijn er al een paar managers gestruikeld over deze afdeling. Ik zal er eens over na gaan denken hoe ik dit opmerkelijke psychologische mechanisme aan kan wenden om de arbeidsveiligheid te verbeteren, want volgens mij wordt iedereen daar blij van.
Verder ga ik me weer eens bij Lonneke melden voor heftruckcorvee, want niets is zo’n goudmijn voor de geest. Het is een vervanging van de bosdag, de heisessie of de retraite. En – als je de kosten van schades en certificaten in de hand weet te houden – nog winstgevender ook. Ik tap mezelf een bekertje water in de kitchenette en kijk even onder de vier blikken van Rufus. Het is donderdag, dus dat klopt weer als een bus. De roestkringen zijn minstens zo hardnekkig als de pisvlekken die Rufus the Beast achterlaat. Volgens mij voel ik iets op mijn veiligheidsschoenen regenen. S3, dus daar kan behoorlijk wat gaan roesten.
Ook onze producten in roestvast staal werden door mij vervoerd; héél voorzichtig opgepakt met de ijzeren hoorntjes van mijn strijdros, als waren het de billen van Lonneke (maar deze gedachte heb ik krachtig onderdrukt). Voorwaar: billen op mijn blinkende vorken is net zo’n slecht idee als rvs neervleien op staal, maar om andere redenen: het laatste heeft a). sterk de neiging tot wegglijden en b). het gaat er nog van roesten ook. Dat heeft slechts met veiligheid te maken als wij er producten van figulieren die absolúút niet mogen roesten, zoals daar zijn bevestigingsmaterialen voor luidsprekers in zwembaden, medische implantaten of werkbladen in verplicht smetvrije ruimten. Zoals bij de lijkschouwer of bij Gortworst thuis. Zoek de verschillen.
Maar dat maakt allemaal niets uit, zegt de chef werkplaats Dikke Berend (hij zei ‘geen reet’, maar ik dacht het eens beschaafd op te schrijven). Roestend rvs is namelijk sowieso niet te voorkomen als je er geen aparte werkplaats voor inricht en gereedschappen streng gescheiden houdt. In onze gecombineerde universele las- en slijpwerkplaats vliegen alle metaalspaanders van links naar rechts achter de corona-aerosolen aan, in de vlucht ondersteund door wild weggeworpen gereedschappen en ongecoördineerd bewegende stagiaires. Die zijn tegenwoordig zó hyper dat het bijna zou lonen om ze op alle scharnierpunten te voorzien van knijpkatten, zodat hun beweeg tenminste nog iets oplevert. Jaja, een mens wordt creatief op de heftruck.
Bij Scheurwater en Gortworst is roestvast staal dus allesbehalve roestvrij. Dat geldt zelfs voor het aanrecht in onze kitchenette, waar dierenvriendin Marije van de OR onze zeikstraal van een kater, Rufus the Beast, van blikvoer voorziet. Dat zit vol met niet te verwijderen roestsmetten. Zij plaatst namelijk elk conservenblik grondig gespoeld op het aanrecht, om pas aan het eind van de week de hele verzameling in haar ecofietstassen van lamahaar en pure natuurasbest te transporteren naar haar eco-recyclingbak thuis. En dat terwijl de firma Scheurwater en Gortworst tónnen oudijzer per container afvoert. Met de huidige oudijzerprijzen is de frikandellenpot er te klein voor geworden. Van gekkigheid weten we niet wat we nú weer van de contanten-zonder-bon moeten aanschaffen. Zelfs Dikke Berend en Diesel-Tinus zijn uiteindelijk te verzadigen met A-merkfrikadellen. In de lasserij staat een superdeluxe frituur, uiteraard gewoon in de werkplaats, want daar zit onze arbo-gekeurde lasrookafzuiging die met wat frikandellenwalm geen enkele moeite heeft. De plaatsing van de frituur is zodanig dat er twee afzuigtrechters tegelijk boven de bruisende bak gezwenkt kunnen worden. Op max zuigkracht is het afkloppen van de korf op de rand ronduit riskant; van verscheidene frikadellen is nooit meer iets teruggevonden. Ik heb gewaarschuwd voor brand, maar vanaf de heftruck werd mijn stem niet gehoord (behalve als ik met gevulde koeken rondreed). Toch voelde ik me niet de roepende in de woestijn die ik in mijn veiligheidsrol wél ben. Ik was gewoon de vervangende heftruckjodelaar die niets had in te brengen behalve zijn vorken. Iemand die zijn spuitje had gemist.
Vorige week heeft Dikke Berend naast de frituur een semi-automatische espressomachine geplaatst. Een Nuova Salmonelli (of zoiets) met een hele hoop hendels en kranen. Kost een kleine tien mille naar het schijnt, maar dan héb je ook wat. Er moest wat extra afvalmetaal de frikadellenpot in, maar het afkeuren van koker en plaat gaat vlot genoeg, vooral met een hamer in je hand. En wij hebben lassers die zelfs slapen met hun hamer in hun hand. Om hun wekker uit te zetten, denk ik.
Diezelfde lassers hebben tussen het koffielurken door al een deken van slijpstof over de Nuova Salmonelli weten te leggen: de universele Scheurwater en Gortworst-crisisuitstraling. En ik moet zeggen: het gepolijste rvs dat er de eerste dagen nog erg poenig uitzag is nu al een en al vliegroest. Nog even en er zitten decoratieve deuken in en steampunk-klinknagels. In de finale fase, vlak voordat het toestel verdwijnt in de frikadellenbak waaruit het is ontsproten, zullen er oude gereedschappen en defecte machineonderdelen aan vast worden gelast. Liefst ook nog herkenbare stukken van de elektrische fiets van Marije, een kentekenplaat van Scheurwaters Tesla of de gebitsprothese van Diesel-Tinus.
Dat je aluminium of titanium niet aan een rvs koffiemachine kunt lassen is voor onze lasserij geen bezwaar maar juist een aanmoediging. Een kwartier nadat je zegt dat dat niet kan, zit het onwrikbaar vast. Als je daarentegen zegt dat iets geen enkel probleem kan zijn, dan bedenken ze problemen waar de meest creatieve geest nooit op zou komen. Zodoende zijn er al een paar managers gestruikeld over deze afdeling. Ik zal er eens over na gaan denken hoe ik dit opmerkelijke psychologische mechanisme aan kan wenden om de arbeidsveiligheid te verbeteren, want volgens mij wordt iedereen daar blij van.
Verder ga ik me weer eens bij Lonneke melden voor heftruckcorvee, want niets is zo’n goudmijn voor de geest. Het is een vervanging van de bosdag, de heisessie of de retraite. En – als je de kosten van schades en certificaten in de hand weet te houden – nog winstgevender ook. Ik tap mezelf een bekertje water in de kitchenette en kijk even onder de vier blikken van Rufus. Het is donderdag, dus dat klopt weer als een bus. De roestkringen zijn minstens zo hardnekkig als de pisvlekken die Rufus the Beast achterlaat. Volgens mij voel ik iets op mijn veiligheidsschoenen regenen. S3, dus daar kan behoorlijk wat gaan roesten. 
