Uw hoofdredacteur meldde zich bij mij met de simpele, maar ook steeds ingewikkelder wordende vraag wat me het afgelopen jaar opgevallen is. Er gebeurt veel. De oranje man in het witte huis zorgt iedere dag voor nieuwe en steeds verbazingwekkendere kolder, en hier in Nederland hoeven we ook niet te klagen over verrassingen. Na de demise van het kabinet Wilders -want dat was het- hebben we een tijdje een soort van dictatuur van de meest minimale minderheid gehad, namelijk van VVD en BBB. Daar hebben we ook de nodige kolderieke zaken zien gebeuren, zoals een minister van Onderwijs die wel heel bijzondere ideeën bleek te hebben. Inmiddels zijn we weer een tijd verder en hebben we voor het eerst in de Nederlandse parlementaire geschiedenis een minderheidskabinet. Een bijzonder experiment voor Nederland, maar al tientallen jaren gebruikelijk in veel Scandinavische landen – u weet wel, die landen daar in het noorden waar we ons graag mee vergelijken. Nu, die snappen een paar dingen veel beter dan wij. Zoals hygge – zoekt u dat maar even op.

We leven dus in bijzondere tijden, en niet sinds gisteren of vorig jaar. Mijn kinderen vinden het in ieder geval bijzondere tijden – ik zie eigenlijk alles langskomen dat ik in de afgelopen vijftig jaar wel een keer heb gezien. Wel met een paar verschillen waar ik niet zo vrolijk van wordt, zoals open discriminatie en intolerantie jegens mensen van kleur, of een seksuele geaardheid (die eigenlijk niemand iets aangaat), herkomst et cetera. Lidmaatschap van een vermeende elite doet het ook, tegenwoordig. Maar ja, dat ben je al snel als je een beetje kan voetballen, lid bent van een of andere club of in een kerk in de voorste bank mag zitten. Gaat dus eigenlijk nergens over.

Wat me echt opvalt is dat de positie van de middenklasse en de klasse daaronder onder druk staat. Dat zijn de mensen die zo onderhand duivelskunstenaar moeten zijn om de eindjes aan elkaar geknoopt te krijgen en te houden. Belastingdruk en inflatie hebben hun inkomens aangetast, waardoor ze kwetsbaar zijn geworden voor kleine veranderingen. De grootste dreiging komt dan ook nog eens van de overheid, want een te hoge belastingaanslag of terugbetalingsverplichting van een toeslag, en soms een simpele verkeersboete of overlijdende wasmachine, kan deze gezinnen letterlijk de das omdoen. Dat is een ingewikkelde situatie, die door ‘Den Haag’ onvoldoende geadresseerd en beheerst wordt.
Daar wordt immers dag in, dag uit gemekkerd over iets dat in feite geen probleem is, namelijk de opvang van vluchtelingen en asielzoekers. Daarvoor geldt dat als iedere gemeente zijn steentje bijdraagt het leed te overzien is. Gewoon een simpel sommetje.

Het is belangrijk dat we het in dit land hebben over de dingen waar het om gaat. De geopolitieke situatie is bepaald niet simpel. We hebben te maken met een Verenigde Staten van Amerika die haar prioriteiten in een hoog tempo bijstelt en als bondgenoot een béétje onbetrouwbaar aan het worden is. Dat wordt in de Europese hoofdsteden zeer goed begrepen en rap in daden omgezet. Maar het blijft even wennen. Voor ons betekent het dat onze krijgsmacht opeens een veel grotere rol begint te spelen, en aanzienlijke hoeveelheden geld en andere middelen moet claimen. Tenminste, als we ons mannetje willen staan en potentiële agressors duidelijk willen maken dat een conflict met ons erg duur wordt. Het gaat er immers niet om in een militair avontuur te stappen, maar een positie in te nemen die zo ondubbelzinnig is dat niemand het in zijn hoofd haalt om de NAVO, nog altijd het sterkste bondgenootschap ter wereld, militair aan te grijpen.

En dan hebben we nog sociale media, die niet alleen heel veel tijd van ons vragen maar en passant ook nog eens ons politieke systeem ondergraven, onze normen en waarden tot pulp verwerken waardoor we aan de avondlijke eetkamertafel van zonen en dochters te horen krijgen wat er in de manosphere loos is. Ofwel: hoe tachtig jaar emancipatie en strijd voor gelijkberechtiging door een paar op geld beluste lieden naar de prullenbak verwezen worden. Daar gaan we natuurlijk niet in mee, of toch wel? Het primaat van de man en de wilsonbekwaamheid van de vrouw behoren echt tot het verleden en komen om honderdduizend redenen niet terug. Al was het maar omdat meneer Thiel en zijn kompanen een wilsonbekwame vrouw interpreteren als een halvering van hun potentiële markt of volgerschare.

Soms heb ik dus het gevoel dat we in de tijd achteruitgaan. Dat is natuurlijk niet zo, en vroeger was alles zeker niet beter. Maar we moeten er wel een beetje voor opletten dat morgen en overmorgen niet alles opeens heel veel slechter is geworden door niks te doen, het verkeerde te doen of door ons vertrouwen in een paar Hamelense rattenvangers te stellen.

Wees lief voor elkaar!