CoViD-19 heeft ook Ons Bedrijf in zijn greep. Sjef Scheurwater verzet zich krachtig tegen de dalende productiviteit en maant Flip tot preventieve acties terwijl een groot deel van het personeel zich al heeft ziekgemeld. Schoorvoetende opdrachtgevers worden met alle beschikbare overredingskracht benaderd, ter behoud van het wankele evenwicht tussen inkomsten en uitgaven. Flip wringt zich in bochten terwijl Ons Bedrijf krampachtig probeert te overleven. Er is genoeg te melden, maar daar heeft u misschien meer tijd voor dan u zou willen.

Vanochtend stampte Scheurwater mijn slaaphok binnen. Wat mijn bestelling van tweehonderd stuks ‘kleine kots naturel’ bij Feestartikelen.eu te betekenen had. Of we niet al genoeg kosten hadden. Of kotsen; Scheurwater is ernstig dyslectisch. (Discussies over kosten -en kotsen- ga ik graag uit de weg, vooral als ik reeds enige spanning bespeur) Marije van de OR, tevens verantwoordelijk voor de kleine kas – en dus Vitaal Functionaris – had Scheurwater gemeld dat er een verdachte bestelling was geplaatst in het kader van de coronapreventie. Op naam van F. de Reede. De doos paarse siliconendraakjes van dezelfde webshop – ook geadresseerd aan F. de Reede – was er gelukkig ongemerkt doorheen geglipt. De spoedbestelling kleine kots (met extra verzendkosten) was apart per ijlbode afgeleverd aan het laadperron en aldaar ingeboekt. Overal met referte aan F. de Reede. Fijn zo.

Marije heeft gisteren de helft van onze voorraad FFP2-wegwerpmaskers met haar nieuwe elektrische fiets afgeleverd bij Medisch Centrum Koeschuddersveld, bekend van hun doeltreffende behandeling van onbesuisde stagiaires zoals Rex-de-Flex. We bouwen weer krediet op bij assistente Paulien, als die niet al getroffen is door het virus, wat heel goed zou kunnen. Scheurwater was boos op Marije, want Balie-Bertus kan de FFP2’s tóch al niet aanslepen. Marije wees Scheurwater fijntjes op mijn uitdrukkelijke instemming, hoewel ik het vooral had voorgesteld als alternatief voor haar aanbod om linzensoep en zelfgebakken broodjes besuikerd met papegaaienvoer te gaan rondbrengen bij onze zieken. Waaronder Knijtijzer, die met zijn dementerend brein niets begrijpt van de coronapaniek en nog minder van Marije. We moeten een beetje op elkaar letten, dat zeker, maar waken voor de eigen veiligheid staat bovenaan elk hulpverlenerslijstje.

F. de Reede staat gebukt. Ontdaan van elke empathie informeerde Scheurwater of het mij nu eindelijk définitief in de hersens geslagen was. Of ik weet had van onze precaire situatie en of ik subiet afstand wilde doen van mijn tekenbevoegdheid (die strekt tot een indrukwekkende € 500,-). De respectievelijke antwoorden: ‘neen’, ‘ja’ (al jaren) en ‘als het echt moet’. Scheurwater weet onze dagen te verzieken voordat ze goed en wel begonnen zijn, zelfs tijdens deze roerige coronadagen. Dat we ons er samen doorheen moeten slaan neemt hij vrij letterlijk.

U vraagt zich vast af wat kleine kotsen doen in mijn veiligheidstoko. Welnu: de rubberen plakkaten nepkots zijn een verfrissend idee van preventiemedewerker Diesel-Tinus. Uit voorzorg is Tinus tekenbevoegd tot nul euro, zodat ik zijn bestellingen van veiligheidsgerelateerde zaken (zoals kleine kotsen en paarse draakjes) plaats; meestal met spoed, want alles heeft haast, vooral als er eerst uitvoerig is getreuzeld of vergaderd. Onze nijvere preventiemedewerker is nu zeer gemotiveerd bezig ‘smetverdachte’ plekken te markeren met zijn feestartikelen. Ik moet toegeven dat het een creatieve vorm van nudging is. Ik signaleer kleine kotsen op de draaideur van ons centrale entree, de koffieautomaat en de frikandellenpot (de oudijzergeldkist) en draakjes op heftruckdashboards, verbandtrommels, naast de spoelknoppen van de pisbakken en op onze in meerdere opzichten bedenkelijke machines. Tinus pakt door, maar overtrad vanmorgen wel regel 1a. van het inmiddels breed geharmoniseerde en slecht nageleefde coronaprotocol toen hij een paars draakje op Lonneke probeerde te plakken. Hij heeft nu een paars oog en een corona-minpunt op de corona-WhatsAppgroep-scorelijst. Corona beheerst momenteel ons leven maar dempt niet Tinus’ lusten, noch zijn bedenkelijk gevoel voor humor. Via WhatsApp blijven de thuiswerkers betrokken, behalve Knijtijzer, want WhatsApp doet het niet op zijn bakelieten wandtoestel.

Over de bijeffecten van de kleinekotsactie maak ik me een beetje zorgen, net als Bets van de kantine. Sinds Tinus haar vitrines en de bierkoelkast zorgvuldig heeft beplakt met kleine kotsen verkopen haar broodjes filet americain wat minder. Ik mag wéér gebukt staan, maar weet me beschermd door de reeds genoemde regel 1a. van het coronaprotocol, die van de anderhalve meter afstand. Ik kan het niet genoeg herhalen voor onze interne doelgroep van smeertarken en dwarsliggers. Het met verachting door Bets op mijn bureau gesmeten broodje (filet americain) onttrok zich vooralsnog aan de coronaregels. Het doet denken aan de middeleeuwse belegeringen van steden waarbij de artillerie met lepelblijden met pest besmette kadavers over de stadsmuren schoot. Waarschijnlijk bij gebrek aan filet americain. Ik zal het vermalen kadaver op mijn bureau vóór consumptie diepgaand magnetreren, want Bets mag dan steriel zijn, haar handelwijze is dat niet. Maar eerst mag het even besterven in mijn onderste lade, want het werk roept. Corona wacht voor niets en niemand; een van de overeenkomsten met Sjef Scheurwater.

Onze schoonmakers poetsen zich te pletter, vooral rond de draakjes en de nepkots, terwijl ze petities doen rondgaan om gevarentoeslag. Te tekenen met eigen pen en met handschoenen aan. De nepkots raken ze met geen vinger aan, maar dat waagt niemand. Behalve Tinus natuurlijk, maar die heeft een desinfecterendehandgeldispenser aan zijn scootmobiel bevestigd. Heel wijs, want een tevreden shagroker en smeertark als Tinus brengt alles wat zich aan zijn vingers vastklampt binnen het kwartier over naar zijn tong en slijmvliezen. Ik neem aan dat een beetje snugger virus, zwemmend in snotfluimen en klam zweet, zijn kiemkracht wel een kwartier weet te handhaven. We draaien daarom geen Drum meer ván (en voor) elkaar, ondanks de slogan die Douwe Egberts veertig jaar vóór corona nog een goed idee leek. Ik zal het draaiverbod aan mijn coronaprotocol toevoegen ter bescherming van de hardnekkige rokers in ons voormalige fietsenhok. Het immaterieel erfgoed moet maar opgeschort. Check check dubbelcheck, want als het fout gaat heeft Flip het gedaan en ik heb het inmiddels in mijn rug van het gebukt staan.

Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd voor schriftelijke verslaglegging van het reilen en zeilen (dweilen en kwijlen) van Ons Bedrijf. Sjef Scheurwater zit me zwaar achter de sokken om een presentabel coronabeheersplan te vervaardigen waar hij onze hooggeachte clientèle mee om de oren kan slaan. Boodschap: wij hebben alles tot in de puntjes onder controle en u kunt Ons Bedrijf veilig toelaten in uw bejaardenhuizen, uw spoelkeukens en op uw werkvloeren (doorhalen wat niet van toepassing is). Ik zou zeggen dat enige sociale matiging wel aan te raden is, maar Scheurwater slaat krachtig om zich heen, drukt en draaft door en sproeit nog meer speeksel rond dan anders. Alles omwille van een profijtelijk voortbestaan van Ons Bedrijf. Ik hoop dat die anderhalve meter voldoende blijkt.

Scheurwater wenst méér te vergaderen dan ooit; spijkers met koppen. Als coördinator VG/interim-M en chef coronaprotocol word ik geacht aan te schuiven. Tussen het ontsmetten en het proesten door probeer ik (naast de presentabele externe versie van het coronabeheersplan) wat echt toepasbare richtlijnen en procedures te verzamelen en te hertalen voor de doelgroep. Een virusuitbraak maakt nog geen deel uit van de talrijke onheilsscenario’s in ons rampenplan, wat boekdelen spreekt over de relatieve waarde van papieren voorbereiding op noodsituaties. Maar gelukkig hebben wij Scheurwater, die nooit om ad-hocbeleid verlegen zit. Zijn plan om alle inkomende goederen preventief te ontsmetten met vlammenwerpers heb ik van tafel weten te krijgen, al kostte het heel wat overredingskracht en argumentatie.

In de commanditaire vennootschap ‘Ons Bedrijf’ treedt Scheurwater op als beheerder, terwijl zijn zuster Adèle Scheurwater van den Hoogen een van de zogenaamde ‘stille’ of commanditaire vennoten is. Heel verwarrend, want beide zijn alles behalve stil, van beheer is geen sprake en commanderen kunnen ze allemáál als de beste. Sinds CoViD-19 ben ik degene die de commando’s ontvangt, alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor het onheil. Volgens Marije is dat ongetwijfeld het geval.

Scheurwater wordt door de personeelsafdeling (Lonneke) dagelijks op de hoogte gesteld van de ziekmeldingen, waardoor hij zelf de ziekmelding nabij is. De godslasteringen zijn niet van de lucht en Scheurwater is niet te genieten. Vooral de medewerkers met schoolgaande kinderen blijken eensklaps ziek, zwak of misselijk en Scheurwater krijgt er met geen stok een controlerend geneeskundige heen. Ik heb hem zo-even geprobeerd de positieve kant van de zaak in te laten zien: de terugloop van het aantal beschikbare werknemers houdt gelijke tred met het snel slinkende aantal opdrachten. Aangezien beide dezelfde oorzaak hebben, verwacht ik dat die correlatie blijft bestaan. Er is een aanwijsbaar causaal verband. Scheurwater hoort alleen wat hij wil horen en regeert weer vanuit de emotie en zijn portemonnee. Ik probeer hem een van onze laatste FFP2’s zónder uitademventiel aan te praten. Mét ventiel regent het namelijk nog steeds speeksel.

Scheurwater wil onze slagkracht én de markt zien groeien, meteen en enorm, zo meldde hij in het managementoverleg, ongeacht het een of andere pietluttig klein klotevirus dat volgens hem nog geen muis schaadt. Die paar bejaarden waren al meer dood dan levend en hij was niet van plan zijn imperium te laten slopen door angsthazen. Na nog wat ongenuanceerde adstructie volgde een hoestbui. Vanwege het verzuim vergaderen we met telkens een lege en grondig ontsmette stoel tussen de aanwezigen. Keurig conform richtlijn 2 van mijn concept-coronaprotocol, dat de hygiënische maatregelen omschrijft. Mijn telefoon staat intussen niet stil, want blijkbaar heeft ons personeel moeite met mijn taalgebruik. Zucht…

Regel 1a. Is in mijn ogen duidelijk én eenduidig: ‘blijf minstens anderhalve meter bij elkaar vandaan’. Zelfs die regel blijkt mis te verstaan. Ik heb er dus uitleg aan toegevoegd. Geen geweld. Geen handtastelijkheden. Geen fysieke interactie, ook niet in de bezemkast of het voormalige fietsenhok. Anderhalve meter dient te worden gemeten vanaf het puntje van de eigen neus tot elke extremiteit van élke ander. Ook Lonneke. Verdere preventieve maatregelen betreffen indirecte contacten via toetsenborden, touch-screens, knoppen van kranen, koffieautomaten, schakelaars van verlichting en huisdieren (die hebben we sinds kort ook; Marije kon een kater met zindelijkheidsproblemen thuis niet handhaven). Omdat alle smetgevoelige plekken inclusief de kater nu voorzien zijn van kleine kotsen en/of paarse draakjes is het aantal vragen over wat ik bedoel met ‘smetgevoelige plekken’ sterk gedaald. In tegenstelling tot het aantal klachten; zie de kweek in mijn bureaulade.
Regel 1a. heeft gezorgd voor een herinrichting van de beschikbare werkruimten. Onze kantoortuin is bijna verlaten. De nog niet ziekgemelde of reeds thuiswerkende smetangstigen hebben zich teruggetrokken achter kopieerapparaten en in magazijnen. De doorstroming in gangen is nihil, wachtrijen zijn vanwege de verplichte tussenruimte zeer lang en pauzes worden zeer gespreid genoten. Bets wordt ge-appt als de volgende kroket in het vet mag, en ze appt terug zodra het logistieke schema hygiënische uitlevering mogelijk maakt. Maar Ons Bedrijf draait nog steeds. Dat nog wel.

Een ander onvoorzien gevolg van regel 1a. is dat al onze bedrijfswagens continu in gebruik zijn. De buitendienst behoeft bij teams van twee man namelijk twee bussen, bij drie man drie bussen, enzovoorts. De stagiair zonder rijbewijs mag niet in de laadbak dus die kan alleen daarheen waar je binnen het uur met de fiets kunt komen. Mo heeft geen rijbewijs maar kan ook niet fietsen, dus regel 1a. schreeuwt om uitzonderingen, maar dan snapt helemaal niemand het nog. Aan Erdal heb ik het concept ‘Fiets’ uit moeten leggen. Onze rolsteigers zijn nét lang genoeg om ze met twee personen op te bouwen binnen de restricties van het coronaprotocol. Wel met handschoenen aan, graag.

Regel 2c. (over indirect contact) heeft tot een run op plastic handschoenen geleid. Balie-Bertus heeft laten ‘inkopen’ bij tankstations en bij de versebroodjesafdeling van de supermarkt, waardoor Ons Bedrijf er voorlopig geen gevulde koeken meer hoeft te halen en de bedrijfswagens in een steeds wijdere omtrek worden afgetankt. Verder wordt er – meer dan anders – geschopt tegen deuren en met de ellebogen gewerkt. De oude Carolus is onze deurkrukken aan het vervangen door drangers, zodat er draakjes en kleine kotsen beschikbaar komen voor de restrisico’s.

Alle informele werkbesprekingen van Ons Bedrijf bij snackpaleis De Harige Boomstam zijn opgeschort, niet in de laatste plaats omdat uitbater Bruis de Haar het dorpscafetarium op last van de overheid heeft moeten sluiten. Achterom vinden zijn harige ballen nog gretig aftrek, maar zijn afhaalluik leent zich niet voor ons serieuze vergaderwerk. Vooral niet als er bovenwinds gegierd wordt. De route achterom het a-macrobiotisch centrum heeft – ook al vanwege corona – een logistieke herinrichting ondergaan. Regel 1a. was er niet te respecteren, dus de entreesteeg is nu eenrichtingsverkeer met vrije uitloop via het Slettenhaarschepad en het Boerenverdriet. Drie keer links voor je vrije uitloopballen (zónder kleine kots). Alles in het belang van de volksgezondheid.

Ik studeer me suf. Zo heb ik me bij verschillende deskundigen vervoegd om na te vragen hoe lang het virus zich kiemkrachtig handhaaft op textiel, op huid en op gladde oppervlakken. En hoe je een virus stukmaakt (‘doodt’ mag ik niet zeggen, want volgens de definities ‘leeft’ een virus niet, bij gebrek aan een eigen stofwisseling). Een medisch laborant heeft me uitgelegd dat virussen pakketjes DNA of RNA in een vettig eiwitkapsel zijn en dat ze al sneuvelen door matige blootstelling aan fenol, zeep, alcohol, straling en een niet eens zo schrikbarende temperatuurverhoging. Zestig graden is soms al genoeg, en bij 120 graden in de autoclaaf denatureert elk eiwit. Maar niemand geeft garanties. Het RIVM verwijst per automatisch antwoord naar de website, zelfs toen ik ze vorige week mijn toch zeer verantwoorde idee rond de ontsmetting van mondmaskers toestuurde. Dat is nóg zo’n dingetje waarbij ik tegen een muur van onwil aan loop. Balie-Bertus koopt FFP2 in voor vijf euro per stuk. Ik heb mijn overwegingen aan De Veiligheidskundige overhandigd want zelf kan ik er met droge ogen geen neutraal artikel van maken; sorry.

Balie-Bertus stookt gebruikte FFP2’s droog in de magnetron, want die kookt de fluimen wel tot virussoep. Het EM-veld doordringt echter niet het ijzeren neusgebeugelte. Die doortrapte smeerkezen van coronavirussen verschuilen zich dus áchter de barrière en hergroeperen zich voor een nieuwe aanval. De magnetron is om nog een reden minder geschikt: door de vonken kan het masker ontbranden. Wat je overhoudt is een uitstekend ontsmette neusclip (en een zwarte magnetron). Balie-Bertus heeft een geschil met Bets, want het was háár magnetron.

Voor het aanvatten van besmette objecten en de desinfecterende handelingen eromheen heb ik het RIVM reeds wat aanvullende tips verstrekt. Ik durf ze echter niet onbeoordeeld te verspreiden en bovendien bent u niet achterlijk. U kunt vast een verantwoorde strategie uitwerken en het risico afwegen tegen het niet gebruiken van mondmaskers, wat óók een optie blijft, alleen niet voor protocolslaven. Waar de wereld helaas van uitpuilt. Laat gezond verstand u terzijde staan en hoedt u allen voor de baardmijt en voor Balie-Bertus. Ik zal u over een maand voorzien van praktijkgegevens met betrekking tot de verspreiding van CoViD-19 binnen ons bedrijf. Als het allemaal niet zo treurig was zou je er bijna om kunnen lachen.

Lees ook
Hergebruik mondkapjes FFP2
en