Vanmorgen gleed ik uit over een ‘kleine kots naturel’. Het feestartikel had zich losgeweekt van de deur van mijn slaaphok, waarschijnlijk geholpen door de liters ontsmettingsmiddel die Jan en alleman in Ons Bedrijf loopt rond te spuiten. Het begint letterlijk de spuigaten uit te lopen en ik vraag me af of onze destijds zo creatieve signalisatie nog steeds vruchten afwerpt. Het hangt en ligt er allemaal wat troosteloos bij. Het gaat net zo als met onze brandblussers en verbandtrommels: een maand na het ophangen wandelt iedereen er geheel onbewust aan voorbij. Bij brand en ongevallen rént men er ongemerkt aan voorbij. Tenzij men er letterlijk over struikelt, zoals ik zojuist over de kleine kots.

Het belooft weer een zware dag te worden. Ik ben al een maand druk met het wegen van de nieuwe risico’s en het beoordelen van inderhaast verzonnen, goedbedoelde oplossingen (van bijna iedereen) en voordelige work-arounds (van Scheurwater). Marije pleit voor het verhogen van de persoonlijke weerstand met een onbespoten spinaziedieet terwijl de rest juist niets onbespoten laat. Er zijn al computers gesneuveld en Scheurwater spuit zelfs ontsmettingsvloeistof in zijn koffie. Ik heb ontdekt dat zijn persoonlijke spuitflacon wodka bevat. Met lede ogen zie ik aan hoe zelfs ons alcohol-, drugs- en medicijnenbeleid bezwijkt aan corona.

Diesel-Tinus treurt nog om de afgelaste paasvuren, wat slechts deels wordt goedgemaakt door de toename van faillissements- en vervelingsbrandjes. Koeschuddersveld heeft geen brandgevaarlijke 5G-zendmasten (zelfs nauwelijks 4G) en als het aan onze huisjomanda (Marije van de OR) ligt komen die er ook niet. In stralingsrisico’s wordt afdoende voorzien door de lasserij en de opgepompte wifi van onze IT’er. Hij heeft zowel de capaciteit als de zendvermogens opgekrikt om te kunnen voorzien in het toegenomen dataverkeer. Scheurwater denkt dat dat komt door alle onlinevergaderingen, maar ik vermoed dat Uitzendinggemist, YouTube en Pornhub er stevig aan bijdragen.

De Bom, onze heetgebakerde projectmanager, mist zijn café en komt elke dag werken want thuis heeft hij een hele schare ADHD-spruiten en een al enige malen afgebrande en uitgebluste echtgenote. Op 11 mei mag de helft van de vechtende en slopende kluwen weer naar school. Hij heeft rond zijn werkplek een therapeutische coronabarrière gebouwd van onze dozen chocoladeflikken uit 2019. De gehele kerstvoorraad paste, in halfsteensverband, precies binnen zijn anderhalvemeter-actieradius. Hij eet zich nu van binnenuit een gat door de wand van chocoladeflikken, die hij wegspoelt met thermoskoffie. Het ontstane venster zal worden voorzien van plexiglas. Binnenkort behoort hij definitief tot de categorie mensen waar het virus een voorkeur voor schijnt te hebben.

Vorige week is bij Ons Bedrijf het eerste slachtoffer gevallen, wat de sfeer niet bepaald positief beïnvloedt. We moeten Knijtijzer missen. Dat was een beetje te verwachten, want de goede man hield zich aan geen enkel hygiënegebod. De opdracht om thuis te blijven kwam niet aan of was de volgende ochtend weer vergeten. Waar De Knijt het virus heeft opgehaald is een raadsel, hoewel er verhalen rondgaan over enthousiaste deelname aan betaald avondvertier. Ik kan en wil me er niets bij voorstellen. Knijtijzer is door een buurvrouw gevonden, in zijn bedrijfsoverall, op het tuinpad naast de brievenbus. Ook al kwam de melding voor 112 rijkelijk laat, de ziekenbroeders hebben toch het stoffelijk overschot afgevoerd. Ik heb ooit begrepen dat de ambulancedienst dat in principe niet mag doen, maar dat het dan wordt geadministreerd als ‘overleden op weg naar het ziekenhuis’. De buurvrouw zal het zeker hebben gewaardeerd, want het stond wat rommelig, zelfs op meer dan anderhalve meter afstand. Dankzij de bedrijfsoverall met logo en webadres kwam het bericht ook tot ons. Lonneke stuurde het weinig tactvol rond via de corona-WhatsAppgroep.

Nu ik De Knijt niet meer hoef te helpen zoeken naar zijn steekwagentje of zijn fietssleutel heb ik wel wat tijd over om ‘iets’ te organiseren. Zo moet Marije (in haar rol van Lief-en-leedpot) ook hebben gedacht. Zij is naast mij de enige die De Knijt ooit thuis heeft opgezocht, alleen niet met jenever maar met een pannetje soep. Of ze haar pannetje nog heeft teruggekregen waag ik te betwijfelen. Achteraf lijkt het me beter van niet. Voor niet-verhitte roestvaststalen oppervlakken staat een besmettelijkheidstermijn van drie dagen, misschien nog langer als er een koelkast in het spel is.

Het liefst zou ik de hele corona-rotzooi achter me laten, naar huis fietsen en zwaar aan de drank gaan. Ik durf nérgens meer aan te zitten en heb nauwelijks puf meer om me met veiligheidsfutiliteiten te bemoeien. Ik krijg de handen niet meer op elkaar voor de serieuze LMRA. Die nu meer dan ooit nodig is. Er zijn nog teveel daadkrachtige ontkenners om me heen. Koeschuddersveld was nog een wit gebied op de RIVM-kaart. Wás; vroeger.

Balie-Bertus’ magazijnvoorraden zijn sterk geslonken. PBM’s zijn chronisch uitverkocht, behalve kniebeschermers, goorwatten en laskappen. Scheurwater heeft hem opdracht gegeven het magazijn deels te ontruimen, want er stonden wat industriële rvs-keukenmachines in de weg in de gang bij de lasserij. De smalle doorgang conflicteerde met de anderhalvemeterregel en leidde tot files. De opslag betrof  een faillissementspartij (waar er vast nog meer van gaan volgen). Scheurwater ziet nog steeds overal handel in, maar – dat moet ik hem nageven –  hij houdt Ons Bedrijf nog steeds overeind. De loodzware voedselbewerkingsapparaten waren aangevoerd op kunststof pallets, want daar zijn HACCP-adepten dol op. Wat ze door hun hygiënische veiligheidsbrillen uit het oog verliezen is de beperkte sterkte ervan. Daar kwam Balie-Bertus achter toen hij een grote deegkneedmachine op de liggers van de palletstelling boven de deur had gezet. In eerste instantie leek dat een prima idee, in tweede instantie niet.
Gisteren kwam Diesel-Tinus met zijn scootmobiel een dommekracht halen bij de lasserij. Met ijlspoed, want er stond een instorting te gebeuren. Uiteindelijk werd de dommekracht een potkrik en een paar houten balken, waarmee Tinus zich pijlsnel uit de voeten maakte. Ik ben zijn zwaailicht gevolgd en trof een clubje hevig discussiërende doeners (een samenscholing) bezig met het opkrikken van een ernstig doorgezakte plastic pallet die zich meer tússen dan óp de stelling bevond. Balie-Bertus had bij de overhaaste reddingspoging zijn stapelaar met de vorken ín de pallet gewerkt, tot die door de doorzakking werden gestuit. De pallet was daardoor iets naar achteren geschoven, waardoor de zaak nog slechts werd gesteund door de achterste ligger van de stelling en de punten van de vorken. Catch 22. Elke verdere beweging zou betekenen dat er een paar honderd kilo deegkneder aan een voortijdig einde zou komen.
Door de loopdeur binnentreden was spelen met je leven, dus ik heb geroepen dat iedereen uit de buurt moest (en dénk aan het samenscholingsverbod!) en ben via het laadperron omgelopen naar de andere ingang van het magazijn. De extra vijf minuten die dat vergde voorkwamen een gewetensconflict, want de doeners bleken gewoon te zijn doorgegaan met hun deegknedersredding. Met hout en potkrik hadden ze de pallet in het midden opgevijzeld voordat ik dat met een TRA kon verhinderen. En zie je wel dat het allemaal príma gaat, Flip? Met andere woorden: als jíj je ermee gaat bemoeien had het ding al drie keer op de vloer gelegen. Waardering moet ik blijkbaar elders oogsten.

Een beetje waardering kwam er alsnog tijdens de Zoom-uitvaart van De Knijt zaliger, waar we dankzij de medewerking van de lokale uitvaartonderneming en onze IT’er allemaal aan hebben deelgenomen, zelfs de thuiswerkers. Gezeten achter onze eigen computers vormden we een mooie mozaïekfamilie. Jammer dat de lasserij weer een pin-upkalender in beeld had hangen. Uitvaartonderneming ‘De laatste eer’, tevens handel in haardhout (bij De laatste eer knettert u méér) had mij als vermoedelijk meest nabije relatie en vriend des huizes (?) gevraagd een kort woord tot de belangstellenden te spreken. Dat werd letterlijk een preek voor eigen gemeente, want de in Canada opgespoorde achterneef bleek op het voor hem onchristelijk vroege uur verhinderd. Ik heb De Knijt namens ons allen bedankt voor zijn enorme betrokkenheid en hem een gouden steekwagentje gewenst dat nóóit meer zoekraakte. En als ze in de hemel een bakelieten telefoon hebben moest hij maar eens bellen; hij is altijd welkom bij Ons Bedrijf, want we hebben alle tijd. Toen ik ook de gedenkplaat ter sprake bracht zag ik het mozaïekvlak van Scheurwater even zwart worden. Maar ik bewaar de opname, mocht hij het vergeten. De OR is vóór, zo zag ik in het aardkleurige vakje.
En nu ga ik een shagje doen. Chinese statistici hebben geconstateerd dat er beduidend minder rokers op de intensive care belandden. Mevrouw De Kanter, onze nieuwe antirookmagiër, doet het af als fake news. Rokers activeren juist hun virusreceptoren en bepotelen hun virusgevoelige lichaamsopeningen veel enthousiaster dan niet-rokers. Bovendien worden ze niet oud, wat de statistiek stevig beïnvloedt. Wat De Knijt betreft heeft ze gelijk, maar Diesel-Tinus en ik gaan de zaak tóch even rokend evalueren in het voormalig fietsenhok. Als een In Memoriam voor Knijtijzer. Die zou er ondanks zijn dementie vást wel iets korts en bondigs aan hebben toegevoegd. Kort en bondig is namelijk waar ik meer dan ooit behoefte aan heb.

Tot over een maand. Als we er dan nog zijn. Houdt allen stand.