Flip waant zich groen

Mijn oren tuiten nog, en eentje heeft het definitief opgegeven tijdens mijn nieuwjaarsongelukje. Dat was niet met de lawinepijlen van Diesel-Tinus maar met

het volkomen legale Armageddonpakket met niet-goed-geld-terug ontbrandingsgarantie. Mijn geld krijg ik dus niet terug. Mijn gehoor ook niet. De overige letsels zijn genezen. Een Armageddonpakket is een soort bommenfabriek, en daar een lawinepijl ín schieten is geen goed idee, dat weten ze bij Defensie nu ook. Ik schaam mij diep, maar ook een veiligheidskundige die niet bij Defensie werkt maakt fouten.

Het heeft ook voordelen: ik draai Scheurwater nu steevast mijn linkerzijde toe, want hij komt ruimschoots boven de tinnitus in mijn nog enigszins operationele rechteroor uit. Als hij tenminste geen toespraken houdt, want dan is hij ook aan mijn ontvankelijke kant niet te verstaan. Gelukkig was zijn toespraak op zes januari zeer kort én heb ik hem gemist. Scheurwater schijnt iets gemompeld te hebben over de Just Culture die hij nog steeds krachtig wil doordrammen, ook al ligt Marije van de OR onwrikbaar dwars. Als zíj dwarsligt is elke vorm van beleid gedoemd te mislukken. Dank Marije.

Het dwarsliggen ben ik zelf ook nog niet verleerd, behalve als Lonneke iets van me gedaan wil hebben. Gelukkig is ze er nog, al stoort Marije zich heel erg aan haar kontgedraai en de manier waarop ze haar signaalvestje draagt. Met weinig eronder, zelfs onder winterse omstandigheden, als een normaal mens huivert bij de gedachte aan naveltruitjes, mouwloze topjes en opengewerkte spijkerbroeken.

In opdracht van Marije heb ik me stevig geaard en leef ik sinds het Armageddonincident in harmonie met de schepping. Marijes pendel wees uit dat mijn bureau inderdaad verkeerd staat, maar toch prefereer ik de positie waarin Scheurwater geen zicht heeft op mijn persoon terwijl ik aan het werk ben. Goed geaard trotseer ik die aardstraal wel. En de lamstraal ook.

De tijd vliegt voorbij sinds ik weer aan het werk ben. Zoals de storm Ciara en kleine broer Dennis ook van alles voorbij deden vliegen. De laatste snippers asbest zijn weg en ik heb een hoop in te halen, ook al moet ik het van de bedrijfsarts rustig aan doen. Prima. Als je medicijnen hebt gestudeerd wordt er beter naar je geluisterd dan na een spoedcursus Preventiemedewerker, een BHV-cursus en een avondopleiding MVK met korting.

Afgelopen kerstavond ben ik op bezoek geweest bij een dementerende Knijtijzer. Zijn thuissituatie is ernstiger dan ik had vermoed. Familie heeft hij niet. Hij leeft alleen in een mistroostig huis dat nog vrij opgeruimd oogt, afgezien van een zorgwekkende verzameling lege drankflessen op bijna elke beschikbare plek. Pas toen ik me voorstelde leek hij te beseffen dat ik geen meteropnemer of Jehova’s getuige was, maar gewoon een collega. Van het werk, ja. En Knijtijzer houdt werk en privé streng gescheiden. Hij wordt nooit gebeld, hoewel hij wel een bakelieten wandtoestel heeft hangen. In de vestibule, zoals dat hoort. Sinds het pulskiezen met de kiesschijf door de Koninklijke PTT is vervangen door toonkiezen met druktoetsen is het toestel onbruikbaar om uitgaande gesprekken mee te voeren. Daar heeft De Knijt iets op gevonden: een klein toongeneratortje dat, voor de hoorn gehouden, de toontjes van de druktoetsen nabootst. Zelf gebouwd ergens rond de eeuwwisseling, dus we hadden nog een leuk nostalgisch gesprek over hefdraaikiezers, poetsen van contacten, telefoon- en telextechniek. Soms moet je investeren in het verleden om in het heden iets te bereiken. Net als de Knijt met zijn telefoon deed, maar hij belt nooit iemand.

Met De Knijt ben ik nu helemaal on speaking terms. Ik heb stiekem wat spiegeltechnieken uit mijn NLP-cursus toegepast en het effect was verbluffend. Maar toen zwart-met-melk toch zwart-met-suiker werd – jakkes – werd mijn lekendiagnose bevestigd. De Knijt is keihard aan het dementeren. Zo vroeg hij tot drie keer toe hoe het was met zijn broer. Voor zover ik weet is die al jaren dood en zelfs als hij dat niet zou zijn was ik niet degene om Knijtijzer over zijn toestand te informeren. Ik heb me er laf vanaf gemaakt door te zeggen dat het inderdaad tijd werd dat hij iets van zich zou laten horen. Het werd zodoende een nuttige middag, die dankzij de meegebrachte jenever tot flink in de avond voortduurde. Ik had hem uitgenodigd in mijn slaaphok op onze eerste werkdag na de vakantie, maar die heb ik zelf gemist vanwege mijn vuurwerkdebacle. De Knijt maakt intussen nog steeds zijn sleutels en zijn steekwagentje zoek. En hij verbaast zich telkens weer over het fietsenhok, dat nog dakloos is sinds Tinus’ saneringsactie. We roken nu in weer en wind (Tinus noemt het ‘topless’) en Marijes grootste klankschaal is nu een door hemelwater gevoede zelfdovende asbak geworden. Ze is gestopt met haar pogingen tot invordering. Ik begrijp dat wel want het object heeft tegelijk met zijn oude functie ook zijn glans verloren. Op droge dagen klinkt soms de aangename roep van de Reiki-meesters tussen de ruïnes van wat eens een fietsenhok was. Desondanks is het muziek in de oren van de stevig geaarde roker met tinnitus.

Het werk gaat voor ons doen buitengewoon soepel. Ik heb geen idee wat Marije precies met Scheurwater heeft uitgespookt, maar Sjef is plotseling tamelijk geïnteresseerd in de gang van zaken op de werkvloer. Sterker: hij kómt er zelfs, zij het nog immer zonder veiligheidsschoeisel. Hij had wel zijn brogues uitgedaan bij de OR-vergadering in het hok van Marije, maar niet zijn krokante sokken. De ficus die langzaam zou moeten reïncarneren heeft van schrik zijn laatste blad laten vallen. Waarschijnlijk mede omdat alle ruimte tussen de kwade aardstralen inmiddels wordt ingenomen door Marije, ook al geeft zij de schuld aan Scheurwaters sokkengeur. Ze is behoorlijk aangekomen en ik vrees dat ze met haar violette aura straks niet meer in het OR-hok past. Arme ficus, stille getuige van alles wat zich vorig jaar in de vergaderzaal heeft voorgedaan en daarna van een uitdijende Marije die de plant met haar goede bedoelingen het laatste duwtje naar de ratsmodee heeft gegeven: met wierook en wortelmassages, uitgevoerd met haar blote tenen. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers, zou Lammie zeggen.

Met de OR gaat het ook wonderlijk goed. Marije vergadert zich suf en weet heel wat ‘beleid’ van Scheurwater te stuiten met haar kleurenpsychologie en misschien zelfs met hypnotische technieken. Hij is een lammetje vergeleken met vorig jaar. Van uiterst taakgericht en dominant rood is hij duidelijk opgeschoven naar het groene en het gele kwadrant; richting stabiel en interactief. Blauw (consciëntieus) zal hij nooit worden, maar in elk geval tolereert hij anderen die dat wel zijn. Ik ben geen expert in DISC-leiderschapsstijlen, laat staan dat ik er ooit iets mee zal weten te sturen, maar als descriptieve wetenschap – zeg maar ter ordening van mijn denken, als vermakelijke kapstok – is het wel aardig. Niet te vaak; net genoeg om mee te kunnen praten met kleurdenkers. Ik ken mensen die de hele dag anderen gekleurde ‘denkhoeden’ opzetten om hun wereldbeeld te ordenen, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze daarmee toch wat spontaniteit inleveren.

In mijn slaaphok heb ik tegenwoordig de hele dag de radio aan om de schrille fluittoon in mijn rechteroor te maskeren. Als dat niet meer lukt of als Scheurwater komt klagen over de herrie, dan zoek ik mijn toevlucht in de lasserij, waar de narigheid (nàhrighèèèd) en de jodelschlagers van net over de grens je de hele dag genadeloos om je hoofd tetteren. Net als de extraverte medewerkers zelf, gesterkt door het CBS, dat heeft uitgevogeld dat de extraverten gelukkiger zijn dan de neuroten. Uiteraard zien onze lassers zichzelf eerder als extravert dan als neurotisch. Intussen moet de muzak wel luider klinken dan hun eigen gekraai en de afkortzaag. Als ze aan het slijpen zijn dan tippen we de 110 dBa aan. Met hun oorkappen op blijven ze in het gunstigste geval nét onder de 80 dBa in hun gehoorgangen (eigenlijk goorgangen, want ze verstoppen er ook hun oorwatjes in, die tijdens de lunch naast hun trommeltjes worden gelegd, met gerede kans op onderlinge verwisseling). In de volgende toolbox zal ik de hygiëne eens koppelen aan oorschurft en de verspreidingsmechanismen van het coronavirus. Voor vieze plaatjes zijn de mannen altijd te porren.

Gelukkig kan de installatie van de lasserij niet harder dan 110 dBa, ook niet op krachtstroom. Alleen de oude Carolus doet niet mee aan gehoorbescherming (goorbescherming), maar die is al zó keteldoof dat hij eigenlijk een bordje SH achterop zijn fiets zou moeten schroeven. Of vastlassen aan het spatbord, want de echte lasser is niet van het schroeven. Als iets weer los moet (in onze productie verrassend vaak) dan gaat de slijptol erin. De nieuwe vensters zitten alweer helemaal vol ingesmolten staalspetters, die vervolgens door de condens gaan roesten. Als je de ramen zou sponzen dan is je spons na twee vegen geheel verdwenen. De oplossing is zo eenvoudig als wat: de ramen worden alleen aan de buitenzijde gelapt en voordat ze geheel ondoorzichtig zijn geworden is er altijd wel iemand bereid om er een lasmagneet of een stagiaire doorheen te gooien. Of weer een fietsenhok op te blazen. De temperamenten zijn hier vooral geel en rood. Maar ze dragen nog geen keukenmessen op zak; alle noodzakelijke gereedschappen hangen overzichtelijk aan de wand.

Alleen Lonneke heb ik nog geen kleur kunnen geven. Ze is meest groen. Stabiel en hulpvaardig, maar soms wordt ze felrood: zó ernstig dominant en direct dat zelfs Scheurwater wegkruipt. De valkuil van groene temperamenten – het zichzelf wegcijferen – heeft ze helemaal niet. In haar werk (urenadministratie en HRM) is ze juist heel blauw. Nooit fouten, altijd heel nauwgezet. En als ze als BHV’er ronddartelt is ze geel, niet alleen vanwege haar hesje. Een kameleon is ze. En een hele fraaie bovendien. Daar kan ik tot mijn pensioen wel tegenaan kijken. En dan heb ik weer iets gezegd waarvoor ik van Marije op mijn donder ga krijgen. Goed gedaan, Flipje.

Tot volgende maand!