Artikelen

Op deze plek kunt u alle uitgebreidere artikelen / white papers inzien over onderwerpen die voor de veiligheidskundige relevant zijn.

Als u ook een artikel op DeVeiligheidskundige.nl wilt publiceren, kunt u contact met ons opnemen via redactie@deveiligheidskundige.nl

Column Flip: Nasleep plafondcrisis

Tijdens de afwikkeling van de plafondcrisis ben ik verbannen uit mijn slaaphok. Het plafond wordt nu opgehangen aan M8-draadeinden en keilbouten in plaats van aan ijzerdraad, mede door mijn veiligheidskundige inbreng. Ik heb me stevig verdiept in bouwkundige, installatietechnische en organisatorische maatregelen, ook al zijn die vooral gericht op brand; iets wat ons al vele maanden bespaard is gebleven. Voor mijn collega-deskundigen was ‘BIO’ al langer een gidsbegrip, terwijl ik nog bleef steken in mijn Arbeidshygiënische strategie.

Ons bedrijf hanteert naar goed Nederlands gebruik een daadkrachtige crisismanagementstijl: als er iets misgaat wordt er koste wat het kost doorgepakt om herhaling van een incident te voorkomen, ongeacht het reële risico. Als het plafond al op de grond ligt is dat immers sterk gedaald. En wat ruimtelijke scheidingswanden van manshoge kasten verminderen het mogelijke letsel sterk, maar dat is niet overal een haalbare optie. Het doorpakken manifesteert zich in krachtig correctief (post-preventief, ook een fijne term) ingrijpen, vooral door bestraffing van schuldigen. Dat moet natuurlijk ook gevoeld worden door de KV-interim-M-verantwoordelijke – ondergetekende – , liefst nog voordat die zich het stof uit het nog aanwezige haar heeft geschud.

In de analoge meet- en regeltechniek (die in mijn wereldbeeld niet zelden de begripsbasis vormt) lijkt onze crisisreflex op een differentiërende procesregelaar. Die reageert op de variabele procesoutput met een forse correctieve overshoot, om dan weer af te zakken naar een gematigde waarde. De te regelen procesparameter was in dit geval het naar beneden gelazerde systeemplafond. De corrigerende regelaar is Scheurwater, die vanuit zijn ziekenhuisbed meende dat álle systeemplafonds direct moesten worden geïnspecteerd, en niet alleen op zware objecten die de belastbaarheid zouden overschrijden. De bron, onze autistische IT’er, moest minstens worden ontslagen en De Bom mocht nóóit meer met onze deuren slaan. Dat deed-ie maar thuis.

Dat alles kreeg Marije (Lief- en leedpot/OR-kernlid) mee als urgente opdracht tijdens haar dappere ziekenbezoek. Zij is nogal van de preventie, dus ze heeft de opzichtige beterschapswensen met gewaagde afbeeldingen verwijderd van het linoleum prikbord boven het omzwachtelde hoofd van Scheurwater. Welk doel zij daarmee precies voor ogen had blijft gissen, maar het aanstootgevende drukwerk met cartoons van rondborstige blonde verpleegkundigen zat nog maar net in haar juten draagtas toen mevrouw Scheurwater haar eega kwam bezoeken, dus het heeft zeker preventief gewerkt.

Dat Scheurwater alweer een tijdje uit de roulatie is heeft Ons Bedrijf wel wat rust gebracht. Het helpt ook dat mijn melding van het ongeval op een onnaspeurbare manier niet is aangekomen, terwijl ik me wel herinner dat ik op het geleende mobieltje iets heb doorgegeven aan een telefoniste. Ergens van. Niet terug te vinden, maar soms is het erg rustgevend om niet te hoeven zoeken naar een bonnetje. Of een gespreksnotitie, want die kan ik niet hebben gemaakt zonder mijn bril. Scheurwater, het enige echte slachtoffer, is de laatste om zich daarover te beklagen.
De afdeling Verkoop steekt weer tijd in onze kerntaken, het Turks kleien aan bouwvallige infrastructurele kunstwerken is even gestopt en de wilde plannen rond nieuwe totaaloplossingen voor stikstofarme veestalinrichtingen staan op de spaarbrander. Scheurwater had onze lasserij zonder nadere uitleg opdracht gegeven tot fabricage van rvs plas- en poepgoten en complete milieuvriendelijke verwerkingsinstallaties, te beginnen met de varkens als doelgroep: hij had iets gelezen over hun intelligentie en de door Kees de varkensfluisteraar bewezen mogelijkheid om de dieren met citroenbonbons te bewegen om hun plas ter linkerzijde af te scheiden en hun poep rechts. Of andersom, want dat maakt natuurlijk niet uit, als ze het maar consequent volhouden. Varkens schijnen geen genoeg te krijgen van citroenbonbons (wat theoretisch de uitstootvermindering juist tegenwerkt, maar dat is mijn persoonlijke ontmoedigende inzicht). Scheurwater had Kees opgespoord (Rotary?), TNO én Wageningen gepolst en een businesscase doorgerekend, zonder dat te delen met de OR of zelfs maar ter vergadering te hebben ingebracht. Maar misschien was hij daar nog nét niet aan toegekomen in ons onfortuinlijk geëindigde managementoverleg.

Boven onze resterende systeemplafonds heeft Mo een aantal vage dozen en kisten met geheime plannen gevonden, alsmede een schaduwadministratie waarin verschillende leden van de Rotary op bedenkelijke wijze worden genoemd. Ik heb die dozen veiliggesteld en zal mijn kennis daaromtrent aanwenden om onze IT’er voor ontslag te behoeden. Het was namelijk niet alleen zijn Cisco router die het plafond overbelastte.
De dozen met documenten staan voorlopig achter in mijn auto. En natuurlijk kijk ik nooit naar wat niet voor mijn ogen bestemd is. Scheurwater bleek niet alleen de stikstofcrisis als opportunity te zien, maar ook te broeden op oplossingen voor de PFAS-problematiek, uiteraard met zwarte cijfers onder de streep van iemands schaduwboekhouding, bij voorkeur zijn eigen. Sjef bleek verrassende financiële constructies te hanteren waar ook de controller het fijne niet van wist (en nog steeds niet; dat lijkt me voorlopig beter).
Ik ben er vanuit mijn slaaphok getuige van geweest dat er enveloppen of koffertjes werden afgegeven door types die ik zelfs bij daglicht liever niet tegenkom. Gelukkig documenteerde Sjef alles, zij het op plaatsen waar inspectiediensten, certificeerders en belastinginspecteurs geen zicht op hadden. Smeergelden werden zelfs in de met de hand bijgehouden stukken keurig ‘representatiekosten’ genoemd. Zolang het systeemplafond bleef hangen niets loos dus, maar dat deed het niet (het risico stond ook niet in de RI&E). Ik weet nu per ongeluk dat zijn Tesla inmiddels op naam staat van Adèle Scheurwater van den Hoogen. Het verklaart hoe het kan dat ik Sjef ná het ‘inleveren’ nog zag uitstappen op het parkeerterreintje naast de kerk tijdens de clubavond van de Rotary. Dat was de avond vóór het plafonddebacle.

Hoe het verder met Ons Bedrijf gaat? We zijn zeker nog niet failliet, Diesel Tinus rijdt alweer rond op een scootmobiel met trekhaak (zonder CE-markering of verzekering), met zijn moeder Lammie schijnt het redelijk te gaan zolang ze haar Brandaris en haar zuurstof maar krijgt, Lonneke heeft besloten te blijven (de Schepper zij gedankt) en De Knijt is vergeetachtig aan het worden. Hij komt op leeftijd ja, en hij is erfelijk belast. Zijn beide ouders zijn lang geleden aan Alzheimer bezweken en ik vrees het ergste voor hem. Bij de oudere collega’s weet ik meer van ze dan Google en Facebook samen. Ze onttrekken zich aan digital phenotyping en algoritmen die in Big data speuren naar patronen om die dan – altijd met het heil der mensheid voor ogen – in te zetten ter bescherming van het individu. En om het voortbestaan van de uitbater ervan te garanderen natuurlijk. Eigenlijk precies wat veiligheidskundigen doen, de reden waarom ik erg begaan ben met de ontwikkelingen.
De Knijt is met algoritmen nauwelijks te volgen want hij heeft geen smartwatch, smartphone en zelfs geen computer. Hij doet niet aan sociale media, e-mail of sms. Op de ambachtschool heeft hij geleerd om een rond gat te boren in plaatijzer (wat moeilijker is dan je denkt) en om dan een plaatje met de hand op maat te vijlen dat het gat zó exact opvult dat er geen licht tussendoor valt. Bij ondermaatse prestaties per lijfstraf gecorrigeerd. Zoiets vormt je wel, ook al word je er niet meteen dement van.
Bij gebrek aan gouden afscheidsregelingen na veertig dienstjaren moet hij nog even door. Ik heb nog geen ervaring met aftakeling en de gevolgen voor welzijn en veiligheid op de werkvloer, maar zal toch een modus moeten vinden. Ik besluit het nog even aan te zien. Een behoedzame strategie geniet de voorkeur, vooral als je omringd wordt door explosieve hypertensie. De aandachtige lezer begrijpt op wie ik doel.

Alvast fijne feestdagen, want vóór Sinterklaas spreek ik u waarschijnlijk niet meer. Laat me niet vergeten binnen Ons Bedrijf iets te doen aan het feest van de Goedheiligman. Maar hier geen roetveegpieten en anti-demonstranten graag; een paar fondantflikken en een welgemeend bedankje moeten maar volstaan.
U hoort nader.

Flip de Reede
Home
Cookies zijn essentieel voor een goede werking van deveiligheidskundige.nl. Door op oké te klikken geeft u toestemming voor het gebruik van cookies op deze website.