Column Flip: Week van de werkstress daverend succes

De laatste Mohikaan rookt in zijn eentje zijn vredespijp tussen de puinhopen van het fietsenhok. In de miezerregen. RookgordijnHet fietsenhok dat bijna toe is aan het eenjarig jubileum als ruïne, na tijdens de laatste jaarwisseling ten prooi te zijn gevallen aan de lawinepijlen van Diesel-Tinus. Ondanks alles doet de deprimerende omgeving mij goed, ook al ben ik er zo langzamerhand het walmende mikpunt van spot en hoon van iedereen die wél de kracht had om te stoppen (of het budget mist om door te paffen). Op een schaal van acht tot dertien zit ik op een ruime negen. Klinkt prima, maar het is waardeloos.

‘Iedereen’ is een betrekkelijk begrip geworden, want er is hier nagenoeg niemand. Ik zit bij Ons Bedrijf vooral mezelf te bevruchten achter mijn laptop. De kantine, de vergaderzalen, de gangen en de kantoren zijn onwaarschijnlijk leeg. Lonneke is in coronaquarantaine en Diesel-Tinus zit als voorzitter van carbidschietvereniging De Knalpot carbid in te kopen tegen schandalige prijzen. Even binnenlopen is beperkt tot de burelen van de enkeling die wél aanwezig is, maar Marije kan ik even niet aan. De lief-en-leedpot gaat niet meer op huisbezoek maar heeft zich met onze inmiddels zadelmakke maar nog lang niet zindelijke huiskater teruggetrokken in het OR-hok.

De uitgestorven sfeer doet mij denken aan de nachtdiensten die ik ooit – toen ik nog zinvol productiewerk deed – mocht draaien. Het verschil met de huidige sociale ontberingen is dat er aan een serie nachtdiensten een aangekondigd einde kwam. Je had iets om naar uit te kijken, al was het de extra vrije dag waarin je van nachtdier weer dagmens mocht worden voordat je mocht terugkeren in het sprankelende licht. Het licht dat nu ontbreekt.

Vrolijke feestdagen...Nu wacht ik met velen, lijdzaam en in treurige afzondering, op het sein-veilig van het RIVM en onze overheid. De donkere dagen voor de Kerst helpen niet. 3-MMC (miauw-miauw) wel, naar men zegt. In elk geval heb je vlak na het snuiven nérgens meer last van. Diesel-Tinus heeft ongetwijfeld toegang tot de verkoopkanalen, maar ik vind dat ik op eigen kracht uit mijn put moet kruipen én ik heb een drugsbeleid te verdedigen. Enorme pupillen hebben geen passende uitstraling.

Intussen speel ik een minder bruisende rol dan ik mezelf voorheen toedichtte, in het middelpunt van onze dynamische organisatie. Ik zou graag het kloppende veiligheidskundige hart zijn van Scheurwater & Gortworst BV, de steun en toeverlaat van de eigenwijze maar zeer enthousiaste meute die onze glanzende werkvloeren van oudsher bevolkt. Het vleesgeworden veiligheidsgeweten, dat met zwier en een kwinkslag hier een onveilige handeling corrigeert en daar een vaderlijk woord spreekt tegen een overenthousiaste stagiaire. Een hand op een schouder legt van degene die even in een dipje zit, maar ook zelf graag een welgemeende warme handdruk of een klap op de rug ontvangt. Zelfs de speelse worstelingen in de lasserij, waar ik ook wel eens slachtoffer van ben geweest, mis ik.

Ik zou graag een gewaardeerd gesprekspartner zijn van de niet-verstresste collega – waaronder dames als Lonneke, die ook van corona niet uit hun panty gaan. Mensen met wie na het werk een fijne borrel genoten zou kunnen worden bij De Harige Boomstam. Maar Bruis de Haar, de uitbater, heeft zijn vettige mutsje aan de rustieke koehoornkapstok moeten hangen en zit achter zijn afhaalluik kerstkaarten te schrijven, ongetwijfeld met aangehechte betalingsherinneringen voor de consumpties bij onze zakelijke besprekingen. Toen we die nog hadden. Bruis mag nog niet open, maar de huur van de houten keet en de tapinstallatie lopen genadeloos door. Wat een treurnis.

Stekker eruitHet spijt me voor u als u toe bent aan een opbeurend geluid. Dat komt even niet uit mijn hoek. Met het gros van mijn collega’s is ook de humor vertrokken; erger kan het niet. Vroeger werd elke practical joker op het schild gehesen en stond de volgende te dringen om zijn plaats in te nemen. Nu heeft het een week geduurd voordat iemand de ludiek bedoelde verwisseling van de lichtreclameletters op ons dak opviel. Gortwater & Scheurworst. Geen knallende ruzie, niet eens een preek van Sjef Scheurwater in de lasserij (want dat is steevast de bron van dergelijke ongein). Iemand heeft gewoon in stilte de stekker eruit getrokken, zonder te beseffen hoe symbolisch dat is.

Intussen lijden 1,3 miljoen werknemers aan werkstress. Gelukkig ik ook, want anders waren het er 1,299.999 miljoen. Vragen of iemand last heeft van PSA, stress of depressie is in mijn toestand een gevaarlijke bezigheid; het kan besmettelijk zijn. Ik deed dat tot voor kort op allerlei manieren; via een opgewekt loopbaangesprek, tussen neus en lippen door bij een telefoontje over iets heel anders en zelfs in de mail of in een whatsappje. Het is schrijnend dat ik de week van de werkstress getroffen word door allesoverheersende lamlendigheid en diepgaande twijfel aan mijn eigen nut. En dat er zelfs in de ruïne van het fietsenhok geen schouder meer is om op uit te huilen.

Ik wil een werkoverleg. Niet via Zoom. Ik wil in de rij voor de koffiepot van Bets. Nu mag ik buiten gaan wandelen, in m’n eentje. Tegelijk wordt het ‘wandelend publiek’ aangeraden zich niet te vertonen in gebieden waar veel vogelgriepslachtoffers vallen. Wég moeten we, want we zijn met teveel. Het doet me denken aan de twee dakprojecten, die inmiddels zijn afgerond. Ook daar moest er van alles wég (zonder bekommernis om het waarheen dat onlosmakelijk met wég is verbonden). Weg omdat het in de weg zat (asbest), in de weg stond (collega’s) of in de weg lag (de projectleider met zijn etterverknettering annex bedrijfsongeval). Het woord wég getuigt van egocentrisme. Wég betekent dat je er vanaf wilt, weg ván mij naar dondert-niet-waar. Over de schutting. Het weg van de oude dakpannen, van gezeur over veiligheid, van je werk en van corona. Vooral van dat laatste. Corona heeft het geduld opgebruikt dat we zo hard nodig hebben om elkaar te verdragen, om te kunnen relativeren en om de humor te omarmen.

Effe wegIk ben even in quarantaine.
Dat lijkt me voor iedereen beter.
Home
Cookies zijn essentieel voor een goede werking van deveiligheidskundige.nl. Door op oké te klikken geeft u toestemming voor het gebruik van cookies op deze website.